Niet voor mij weggelegd.

Als leeskringbegeleider heb je soms niet te kiezen, moet je soms doorbijten. Stoppen in een boek is dan helaas geen optie.
Niet dat ik de mensen die dit kozen iets kwalijk neem hoor. We zijn nu eenmaal democratisch, het gaat om een auteur die enkele jaren geleden nog de Nobelprijs voor de Literatuur won, én het zou zelfs zomaar kunnen dat ik zelf dit kleinood heb voorgesteld.
Hoe dan ook: het blijkt niks voor mij. Ik ben niet bekend met het oeuvre van de schrijfster, dus ik kan enkel oordelen over dit dunne boekje. En dat oordeel is - op zijn zachtst gezegd - niet fraai. Ik kan er zelfs - net als het boek zelf - kort over zijn: het las als een verslag van een saaie vergadering. Het kan en mag best zijn dat er liefhebbers zijn van dergelijke droge, van gevoel ontdane, afstandelijke beschrijving van herinneringen, maar mij deed het niks. Of ja: het verveelde me om een zo impactloze neerslag te lezen van gebeurtenissen waar zo veel mee gedaan kon worden. Jammer, voor mij althans. Misschien snap of voel ik deze manier van schrijven gewoonweg niet.