Om ooit (meer dan eens) te herlezen.

In dit boekje vind je in 49 korte, ongenummerde hoofdstukjes de neerslag van nachtelijke pogingen om de (door de auteur zo geliefde) taal te gebruiken om de rouw en de verwerking te bevatten van zijn jonge dochtertje, om haar zo in de taal te laten bestaan. De verteller gaat eerst te rade bij zijn geliefde auteurs - die tevens ook over de dood van een kind schreven - maar komt al snel tot de conclusie dat zij en de taal te kort schoten.
De pogingen van de verteller om zijn verdriet te verwoorden, leiden tot een serie probeersels, meer een verzameling notities dan een traditionele novelle, het uitproberen van zinnen om te zien wat ze kunnen betekenen. Toch is de indeling volgens de auteur allesbehalve willekeurig gekozen, maar gebaseerd op de structuur van een muziekstuk van Bach. Er zijn 49 stukjes, en dochtertje Isa heeft 47 dagen geleefd.
Het geheel is zeer simpel en rechtlijnig opgebouwd. Wie dit boekje leest om een verhaal te ontdekken, of om personages te leren kennen, zal misschien teleurgesteld achterblijven. Er wordt weinig of geen informatie gegeven, er is geen "plot" dat zich ontvouwt. Enkel de taal staat hier centraal, en die is prachtig.
Een kleine potentiële valkuil misschien: hier en daar wordt de grens van de "pocherigheid" opgezocht of licht overschreden, wanneer de auteur kwistig citeert en kennis etaleert uit oude klassiekers uit de wereldliteratuur. Uiteraard is dit begrijpelijk vanuit het opzet (de verteller die op zoek gaat in de taal van zijn geliefde auteurs om iets te begrijpen, om woorden te vinden), maar het haalde mij af en toe uit de sfeer.
Toch is dit maar een kleine smet, aangezien dit kleinood bol staat van de fantastisch mooie zinnen, vergelijkingen, beeldspraak, ... die ontdekt en herontdekt worden. Ik ben er nu al zeker van dat ik "Schaduwkind" waarschijnlijk meer dan eens opnieuw ter hand zal nemen, al is het maar om te doorbladeren en hier en daar mijn gedachten op te laten rusten.