Lezersrecensie
Even triest als spannend
A.C. Porter heeft met De informant mijn verwachtingen niet teleurgesteld. Dit boek kwam dichterbij dan De erfgenamen, dat ik ruim een jaar geleden las, met veel plezier overigens.. Niet enkel omdat Ierland dichterbij ligt dan de USA, of omdat de Troubles voor iemand van mijn generatie geleefde geschiedenis is, terwijl ik er in WOII nog niet was.
Het gevoel van dichterbij had vooral te maken met de geloofwaardige karakters en omdat ik Ierland - waar mijn zus woont - behoorlijk goed ken, niet alleen topografisch, maar ook de geschiedenis en de volksaard. In die zin is goed te merken dat de auteur er ook een tijd heeft gewoond en gewerkt.
Toch zijn er een paar missertjes van historische aard. Helemaal in het begin, als Annie ligt te bevallen, laat Mary een teiltje vollopen met warm water… uit de kraan. Dat is niet ondenkbaar of onmogelijk, maar afgelegen boerderijen hadden rond 1972 echt nog niet allemaal stromend water en elektriciteit. Hetzelfde puntje in het huis van Mary. Zij ontdooit een pakje melk voor de baby, maar draait wel de petroleumlamp lager om olie te sparen. Heeft ze nu wel of geen stroom, vraag ik me dan af.
Verder had iets meer onderzoek naar babykleertjes niet geheel overbodig geweest. Rompertjes waren zeldzaam. Baby’s droegen stoffen luiers en hemdjes. En dat zullen grauwe, plankerige afdragertjes geweest zijn. Ik denk dat vooral de jongere generaties zich haast niet kunnen voorstellen hoe onbarmhartig hard het leven was voor weeskinderen en tehuiskinderen. Dat waren namelijk kinderen van mensen die hun zaakjes niet voor elkaar hadden. In nette families werden kinderen gewoon opgevangen en verzorgd als de ouders wegvielen. Als er niemand was om voor je te zorgen, was dat niet alleen heel verdrietig, maar ook een sociaal stigma. De liefdeloze ellende die wij kennen uit verhalen van Dickens is in veel landen, en vooral in Ierland nog tot de jaren tachtig realiteit gebleven. Mensen die in een gezin zijn opgegroeid, hebben daar bijna geen weet van.
Om nog even bij de baby’s te blijven. Dat is wat mij betreft de enige zwakke plek in het verhaal, dat Mary na flink wat maanden en hoofdstukken ineens erg aan Sophie gehecht blijkt te zijn terwijl we daar in de tussentijd niets over horen. Dat komt een tikje ongeloofwaardig over. Al was er maar af en toe even een gedachte of gevoel beschreven van haar over die baby. Nu valt als een Fremdkörper ineens dat kind weer in het verhaal.
Voor het overige zijn de tijdgeest en de personages met hun typische Ierse karakter en temperament goed uitgewerkt, en beweegt de vaart tussen lekker spannend en retespannend. Met gemak dus, en na aftrek van die paar missertjes, vier sterren. En de aanbeveling: lees dit boek! Behalve een goed verhaal weet je na afloop een hoop meer over Noord-Ierland en haar geschiedenis.
Het gevoel van dichterbij had vooral te maken met de geloofwaardige karakters en omdat ik Ierland - waar mijn zus woont - behoorlijk goed ken, niet alleen topografisch, maar ook de geschiedenis en de volksaard. In die zin is goed te merken dat de auteur er ook een tijd heeft gewoond en gewerkt.
Toch zijn er een paar missertjes van historische aard. Helemaal in het begin, als Annie ligt te bevallen, laat Mary een teiltje vollopen met warm water… uit de kraan. Dat is niet ondenkbaar of onmogelijk, maar afgelegen boerderijen hadden rond 1972 echt nog niet allemaal stromend water en elektriciteit. Hetzelfde puntje in het huis van Mary. Zij ontdooit een pakje melk voor de baby, maar draait wel de petroleumlamp lager om olie te sparen. Heeft ze nu wel of geen stroom, vraag ik me dan af.
Verder had iets meer onderzoek naar babykleertjes niet geheel overbodig geweest. Rompertjes waren zeldzaam. Baby’s droegen stoffen luiers en hemdjes. En dat zullen grauwe, plankerige afdragertjes geweest zijn. Ik denk dat vooral de jongere generaties zich haast niet kunnen voorstellen hoe onbarmhartig hard het leven was voor weeskinderen en tehuiskinderen. Dat waren namelijk kinderen van mensen die hun zaakjes niet voor elkaar hadden. In nette families werden kinderen gewoon opgevangen en verzorgd als de ouders wegvielen. Als er niemand was om voor je te zorgen, was dat niet alleen heel verdrietig, maar ook een sociaal stigma. De liefdeloze ellende die wij kennen uit verhalen van Dickens is in veel landen, en vooral in Ierland nog tot de jaren tachtig realiteit gebleven. Mensen die in een gezin zijn opgegroeid, hebben daar bijna geen weet van.
Om nog even bij de baby’s te blijven. Dat is wat mij betreft de enige zwakke plek in het verhaal, dat Mary na flink wat maanden en hoofdstukken ineens erg aan Sophie gehecht blijkt te zijn terwijl we daar in de tussentijd niets over horen. Dat komt een tikje ongeloofwaardig over. Al was er maar af en toe even een gedachte of gevoel beschreven van haar over die baby. Nu valt als een Fremdkörper ineens dat kind weer in het verhaal.
Voor het overige zijn de tijdgeest en de personages met hun typische Ierse karakter en temperament goed uitgewerkt, en beweegt de vaart tussen lekker spannend en retespannend. Met gemak dus, en na aftrek van die paar missertjes, vier sterren. En de aanbeveling: lees dit boek! Behalve een goed verhaal weet je na afloop een hoop meer over Noord-Ierland en haar geschiedenis.
1
Reageer op deze recensie
