kundige schrijver gaat kabbelend en saai de hel door...

Voor de fbgroep science fiction en fantasy boekenclub schrijf ik regelmatig recensies.

Schrijven over de hel is momenteel in. Naast ‘For Whom the Belle Tolls’ van Jaysea Lynn en ‘The Songbird & the hearts of Stone’ deel 3 van Kronen van Nyaxia van Carissa Broadbent kan je ook naar de hel afreizen met Katabasis van R.F. Kuang.

Van tevoren had ik gehoord dat dit een boek is waarvan je weg bent of wat je halverwege weglegt, dus ik was wel heel erg benieuwd. Ik heb een uitzonderlijk mooie uitgave gekocht van SoManyPages waarbij het symbool wat op de cover staat je uitnodigt om het te bestuderen (zie foto in de opmerkingen).
Het verhaal gaat over wetenschappers, Alice en Peter, die naar de hel gaan om hun akelige professor terug te halen, maar waarom? In de loop van het verhaal kom je daar achter. Het hele boek ademt wetenschap uit, het verhaal begint bijvoorbeeld met een quote van Plato. Ook worden er heel veel wiskundige en filosofische termen gebruikt en debatteren de hoofdpersonen tot in detail over welke theorie ‘waar’ is. Met Katabasis laat Kuang zien dat ze een kundig schrijver is, dat ze heel wat theorieën beheerst en er mee kan spelen. De theorieën worden binnen een paar zinnen goed uitgelegd, het is goed te volgen, MAAR wat is het toch saai! De theorieën vliegen je om je oren en haalden mij helemaal uit het verhaal. Ik wil alles wat ik lees bijna tot op de essentie begrijpen en dat is in dit geval niet handig.

De wereld wordt goed beschreven, natuurlijk aan de hand van een paar theorieën, en je waant jezelf in de hel. Waarom Alice en Peter in de hel zijn word je ook langzaam duidelijk door flashbacks waar het verleden van beide wetenschappers wordt verteld. Deze flashbacks maken dat er wat meer vaart komt in het verder wat stroperige verhaal.

Wat het verhaal ook stroef maakt is dat de personages niet zo leuk zijn, ze zijn niet echt aardig, erg egoïstisch en een soort van naïef en staren zich helemaal blind op de wetenschap. Uiteindelijk krijg je wel wat sympathie, maar ook maar een heel klein beetje. Een echte band met een van de personages voelde ik niet.
De zeven zonden komen langs, waarin mensen tot in het extreme de zonden beleven. Het klinkt allemaal een beetje duister en naar, maar naast wat gore stukjes vond ik het wel meevallen. Er gebeurt veel, maar door al de wetenschappelijke dialogen voelt het ook heel erg kabbelend aan.

Kortom, het is een prachtig boek om te zien, het is kundig geschreven, maar ik vond het niet meeslepend. Ik heb hem niet tegen heug en meug gelezen, maar ik zou hem zeker niet nogmaals oppakken.