Fluister het tegen de sterren en dan luister ik naar je

Flaptekst:
In een tijd van ratelende stoomtreinen en rokende fabrieksschoorstenen vecht de albinotweeling Effie en Millie voor hun plek in een maatschappij die geen ruimte heeft voor wie anders is. Na een ongeluk belanden ze in het kabinet van de mysterieuze showmeester Mac. Een plek waar verhalen tot leven komen en dromen tastbaar worden. Waar mensen worden tentoongesteld omdat ze afwijken, maar elkaar ook vinden in hun anders-zijn. Voor het eerst voelen Effie en Millie dat ze niet alleen zijn, maar welke prijs moeten ze daarvoor betalen?

Mijn mening:
De cover sprak me direct aan doordat hij me doet denken aan één van mijn favoriete films: The greatest Showman.

Ik heb oprecht genoten van dit boek. Sharon vertelt het verhaal op een bijzonder mooie en gevoelige manier. Doorheen het hele verhaal komt sterk naar voren dat je mag zijn wie je bent, ook — of net vooral — wanneer je anders bent.

Het is een verdrietig verhaal, waarin de meiden heel wat tegenslagen moeten doorstaan. Tegelijkertijd is het ook een verhaal vol hoop: hoop op iets beters, op aanvaarding, op vriendschap en op familie in al haar vormen. Die balans tussen pijn en hoop maakt het verhaal extra krachtig.

Doorheen het boek merkte ik bovendien subtiele nuances die me deden denken aan The Greatest Showman, iets wat ik persoonlijk enorm kon waarderen en wat het verhaal voor mij nog meer diepgang gaf.