Maskers, mythes en moord

Misdaad en mythes tegen het zinderende decor van Sardinië en de mistige moerassen van Lombardije. Op een zonovergoten terras in Sardinië heffen commissaris Vito Strega, Eva Croce en Mara Rais het glas op de oprichting van een nieuwe eenheid voor seriemoorden. Een nieuw begin. Een frisse start. Dan rinkelt de telefoon. In de moerassen van Lombardije is het lichaam van een jong meisje gevonden. Vastgebonden. Achtergelaten met een mysterieus masker op haar gezicht. Het gruwelijke tafereel vertoont huiveringwekkende gelijkenissen met een oude, nooit opgeloste zaak op Sardinië , een zaak die Eva en Mara nog altijd achtervolgt.
Wat begint als een onderzoek naar een mogelijke copycat, verandert al snel in een duister spel vol symboliek, mythes en zorgvuldig geënsceneerde misdaden. Iemand kent hun verleden. Iemand weet waar hun zwakke plekken liggen.
En terwijl de cirkel zich langzaam sluit, dringt één angstaanjagende vraag zich op: zijn zij op jacht naar een seriemoordenaar of zijn zij zelf het doelwit?

Mijn ervaring:
Heerlijk! Vanaf de eerste pagina’s ervaar ik direct weer waarom ik de schrijfstijl van Piergiorgio Pulixi zo waardeer: filmisch en direct, met scherpe observaties en zinnen die precies lang genoeg zijn om je moeiteloos mee te nemen naar Sardinië. Het verhaal is opgebouwd uit korte, pakkende hoofdstukken, waardoor ik mezelf er steeds op betrap dat ik “nog even één hoofdstuk” wil lezen. De hoofdstukken eindigen bovendien vaak met een mini-cliffhanger of een veelzeggend detail, wat het doorlezen alleen maar versterkt.

De kracht zit opnieuw in de personages. Vito Strega is niet alleen de slimme speurder, maar ook een man met zichtbare barsten. Juist in dit deel oogt hij kwetsbaarder dan voorheen, met een verleden dat hem blijft achtervolgen. Eva Croce en Mara Rais zijn allesbehalve bijpersonages; hun onderlinge spanning, loyaliteit en littekens geven het verhaal extra diepgang. Samen zorgen zij voor een sterke psychologische lading binnen het onderzoek. Piergiorgio Pulixi kruipt echt in hun hoofd, waardoor je als lezer voelt hoe oude pijn en schuldgevoelens hun keuzes beïnvloeden, soms tegen beter weten in.

De opbouw is strak. Wat begint met een feestelijk moment in Sardinië, kantelt wanneer een meisje wordt vermist en niet veel later dood wordt aangetroffen in de mistige moerassen van Lombardije, met een mysterieus masker op haar gezicht. Vanaf dat moment voel je dat er meer speelt. De spanning loopt gestaag op en het tempo blijft hoog, terwijl Pulixi de informatie zorgvuldig doseert. Hij houdt je scherp en nieuwsgierig, met verrassende wendingen die eerdere gebeurtenissen in een ander licht zetten. Als lezer blijf je puzzelen. Thema’s als mythen en rituelen keren terug, maar ook de last van erfenissen die je niet kunt afschudden is sterk verweven in het verhaal.
Het is een spannende thriller met mooie gelaagdheid, waarin spanning en psychologie hand in hand gaan. Het sublieme, verrassende en goed doordachte plot maakt het geheel compleet en zorgt voor een krachtige, bevredigende afronding.

De zevende maan is een spannende, psychologisch gelaagde en meeslepende thriller. Door Piergiorgio Pulixi’s filmische en directe schrijfstijl waan je je in Sardinië en beleef je samen met Vito Strega, Eva Croce en Mara Rais opnieuw een intrigerende, goed uitgewerkte zaak vol spanning, wendingen en een grandioos slot.