Een leven zo ver

Een leven zo ver is de tweede roman van M.L. Stemmen. De schrijfster is geboren en getogen in West-Australië, en dat is ook de plek waar dit verhaal zich afspeelt. Met maar liefst 480 pagina’s neemt ze de lezer mee naar het leven van de familie MacBride, die een schapenfarm runt in het ruige Australische landschap. 🇦🇺

Het verhaal draait om Lorna MacBride, die samen met haar man Phil en hun drie kinderen – Warren, Matt en Rosé – op de farm woont. Het gezin wordt getroffen door een groot drama wanneer Phil en de zoons Warren en Matt een ernstig auto-ongeluk krijgen. Alleen Matt overleeft, maar hij moet een zware revalidatie doorstaan en zal nooit meer de oude worden.

Alsof dat nog niet genoeg is, slaat een jaar later opnieuw het noodlot toe. Dochter Rosé pleegt zelfmoord terwijl ze haar bastaardbaby in haar armen heeft. De baby overleeft dit tragische moment. Lorna besluit haar kleinzoon samen met Matt op te voeden en tegelijkertijd de familie-schapenfarm in stand te houden.

Dit boek bevat veel tragische gebeurtenissen. Voor mij persoonlijk waren dat er eigenlijk te veel. Tijdens het lezen moest ik denken aan een boek dat we rond kerst in de leesclub van Ilona bespraken. Daarin vertelde de schrijfster Vanessa dat een uitgever soms stukken uit een manuscript haalt omdat ze niet bijdragen aan de verhaallijn. Tijdens het lezen van Een leven zo ver had ik regelmatig het gevoel dat dit hier ook had mogen gebeuren.

Sommige verhaallijnen voelden voor mij namelijk overbodig en voegden weinig toe aan het geheel. Zo wordt er bijvoorbeeld een nieuwe chef geïntroduceerd die na jaren alsnog een buurvrouw oppakt voor het vergiftigen van haar slechte man. Voor mijn gevoel voegde dit soort verhaallijnen weinig toe aan het hoofdverhaal.

Hoewel het boek een indrukwekkend beeld schetst van een familie die ondanks alles probeert door te gaan, vond ik dat de vele tragische momenten en zijlijnen het verhaal niet altijd sterker maakten.

Mijn conclusie: het idee van het verhaal en de setting op een Australische schapenfarm spraken mij zeker aan. Toch waren de vele tragische gebeurtenissen en sommige zijverhalen voor mij wat te veel. Van mij hadden er best stukken uit het boek gehaald mogen worden, omdat het verhaal er naar mijn gevoel niet sterker maar juist zwakker door werd.