Prachtig en ontroerend slot

Met De herinneringen van het hart sluit Jan-Philipp Sendker zijn trilogie op indrukwekkende wijze af. Ook dit laatste deel wist mij diep te raken. Het is bijzonder hoe Sendker drie afzonderlijke verhalen heeft geschreven die elk op zichzelf staan, maar tegelijk dezelfde kern delen: liefde in al haar vormen. Liefdevol, tragisch, hoopvol en pijnlijk eerlijk. Elk boek draagt prachtige levenslessen in zich en dit slotdeel vormt daarop geen uitzondering. Het is een verhaal dat je niet alleen leest, maar vooral voelt en meedraagt.

Wat dit boek zo sterk maakt, is de gelaagdheid. Het verhaal gaat over herinneringen, verlies, heling en de onzichtbare wonden die iedereen met zich meedraagt. Sendker weet deze thema’s met zoveel zachtheid en menselijkheid te beschrijven dat je regelmatig even moet pauzeren om de woorden te laten bezinken. Twee quotes uit het boek vatten voor mij de essentie perfect samen:
“Alle verhalen gaan over liefde,” zei mijn oom. “De grote en de kleine, de mooie en de minder mooie, alle verhalen die ons verdrietig maken en de verhalen die ons zouden moeten troosten.”
En: “Weet je, mijn lieve Bo Bo, allemaal dragen we wonden met ons mee,” zei hij rustig. “Sommige zichtbaar, andere zie je niet.”

De schrijfstijl van Jan-Philipp Sendker is poëtisch en toegankelijk tegelijk. Zijn zinnen zijn eenvoudig, maar dragen een enorme emotionele lading. Elk woord lijkt zorgvuldig gekozen. De hoofdstukken zijn aan de langere kant, maar dat past juist bij dit verhaal; het geeft ruimte aan de emoties, de herinneringen en de wijsheden die hij wil overbrengen. Dit is een boek om langzaam te lezen, om te koesteren.

De herinneringen van het hart is een prachtig, ontroerend slot van een trilogie die je bijblijft. Een boek dat je zachtjes dwingt om stil te staan bij liefde, verlies en menselijkheid.