De puzzelstukjes vallen op hun plaats

“Het geklepper van de brievenbus haalde hem uit zijn gedachten” 
 
Rechercheur Leon Coeur ontvangt een polaroidfoto. De foto, niet geheel ontwikkeld, maar voor Leon direct duidelijk wat erop staat. Een tenger meisje in het gras met haar armen en benen in vreemde hoeken gebogen. Op de achterkant van de foto staan coördinaten geschreven, Li 34,1. 
 
“Nee, nee, nee. Dit kan niet waar zijn, laat het niet waar zijn.” 
 
Leon ziet direct overeenkomsten met de omstandigheden waaronder Lena Delfosse werd gevonden, de beste vriendin van zijn nichtje Hanna, die ruim 10 jaar geleden werd vermoord. 
Hoewel Leon zich had voorgenomen om te laten overplaatsen naar een rustigere functie vanwege gezondheidsredenen, kan hij deze zaak onmogelijk aan iemand anders overlaten. De moordenaar van Lena, Adam Rooijmans, zit nog steeds vast in de gevangenis van Vught, dus de vraag is: wie is hem aan het kopiëren en waarom? 
 
Voor Hanna, die zwaar getraumatiseerd is geweest door de moord op Lena, komt de copycatmoord als een grote klap. Ze mag zich van de politie, waar ze stage loopt, dan ook niet bezig houden met deze zaak. Dan laat Lena’s moordenaar, Adam Rooijmans, doorschemeren dat hij bereid is te vertellen wat hij weet. Op een voorwaarde: Hanna is de enige met wie hij wil praten. 
 
Na het lezen van de proloog was ik direct geprikkeld om verder te gaan lezen. Het is echt een pakkende proloog.
“Haar worstelende lichaam was als het gekronkel van een worm.” 
 
Het boek leest lekker vlot. De korte hoofdstukken en de prettige/ duidelijke schrijfstijl van Samantha Stroombergen zorgen ervoor dat het boek lekker weg leest.
Het is heel realistisch en gedetailleerd geschreven, zowel de personages als de situaties waarin de personages terecht komen. Dit zorgt ervoor dat het verhaal heel geloofwaardig overkomt.
Zo zag ik me zelf al helemaal lopen in het bos richting het terrein van Ars Vivendi. Maar ook zie je jezelf tegenover Adam zitten in het Penitentiair Psychiatrisch centrum in Vught om hem vragen te stellen over Lena. 
 
“Waar Leon een camping met campers en tenten verwachtte, bereikten ze enkele minuten later een open plek met tientallen houten huisjes, die verschilden in grootte maar allemaal tegelijk leken te zijn gebouwd.” 
 
De spanning is continu aanwezig in het boek. Niet overal op de voorgrond maar veel ook op de achtergrond wat er voor zorgt dat je niets anders kan doen dan door blijven lezen. Naarmate het einde nadert neemt de spanning steeds meer toe.  Het boek is geschreven vanuit verschillende personages uit het verhaal, dit draagt ook bij aan de spanning in het verhaal.
Er gebeurt ook vanalles waardoor je zeer geboeid door blijft lezen. Naast dat er op het gebied van het onderzoek vanalles speelt, gebeurt er ook iets tussen Hannah en Iwan, de broer van haar overleden beste vriendin Lena. En de gezondheidstoestand van Leon speelt ook een belangrijke rol in het boek. 
Het verhaal zit goed in elkaar en de puzzelstukjes uit de vorige twee boeken vallen nu op hun plaats. De verhaallijnen uit de vorige twee delen gaan duidelijk verder in dit boek, waardoor het wel lekkerder leest als je de vorige twee delen ook hebt gelezen.
De dagboekfragmenten die worden gebruikt in het boek zorgen ervoor dat het verhaal ook van een andere kant wordt beschreven en geven heel veel opheldering.

“Het geruis van de zee en de vaak inzichtelijke gesprekken met Leon boden haar troost, zelfs tijdens stormen die als orkanen voelden.” 
 
Ik heb genoten van dit boek!