Wederom een beeldend psychologische thriller

‘Jachteiland’ – Lydia van Houten

Genre: spanning
Uitgever: Uitgeverij Kabook
ISBN:
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 283
Uitgave : november 2022

Hartelijk dank aan Uitgeverij Kabook voor het beschikbaar stellen van het recensieboek.
“Jachteiland” is een losstaand boek, maar het speelt zich af in de setting van de “Rocky Roads” boeken met Mikayla Jackson in de hoofdrol.
In “Jachteiland” maken we kennis met Alice. Ze is getrouwd met Philip, een uitvaartondernemer op Happy Hunters Island. Hun huwelijk is niet een gelukkige. Philip is een man met veel aanzien op Happy Hunters Island. Hij is tevens een man met veel tirannieke trekken. Hij geeft Alice pillen, onder het mom dat ze ziek is, ze heeft namelijk hallucinaties en ze kan zich maar heel weinig tot niets van haar verleden herinneren. De pillen die Philip haar geeft, maken haar ontzettend suf, waardoor ze veelvuldig slaapt. Ondanks dit knaagt er iets aan Alice. Ze gelooft niet dat ze ziek is, en daarnaast vindt ze het heel raar dat ze niet in mortuarium/ uitvaartcentrum van Philip mag komen. Als ze op een avond rook uit de ovens van het crematorium ziet komen en ook een paar mannen krijgt ze het beklemmende gevoel dat er iets niet in de haak is. Ze gaat op onderzoek uit en ontdekt duistere geheimen, die haar doen beseffen dat haar leven wel eens in gevaar kan zijn.
Zoals altijd weet Lydia van Houten de beklemmende sfeer goed weer te geven. Haar schrijfstijl is heel beeldend, mede door het gebruik van de ik-vorm. Op deze manier is het alsof je als lezer zelf midden in het verhaal zit. Op voorhand weet je dat je een boek gaat lezen met veel plotwendingen die je aan het twijfelen zullen gaan brengen wat er nu daadwerkelijk gebeurt en wat hersenspinsels zijn. In “Jachteiland” is dit duidelijk weer het geval. Wel was het voor mij deze keer misschien net iets te veel gelijkend op eerdere boeken, waardoor de spanning enigszins afnam. Toch kreeg ze het ook nu voor elkaar om een verrassend eind aan het boek geven. Daarnaast weet ze de wanhoop van Alice ook heel verstikkend weer te geven. Net als het gevoel van kan ik deze persoon nu wel of niet vertrouwen, maar aan de andere kant vond ik Tim, een van de andere bewoners van Happy Hunters Island, net te veel cliché trekken hebben.
Al met al is “Jachteiland” een heel vlotlezend boek. Met een goede twist aan het eind, maar voor mij is het boek deze keer net iets te veel gelijkend qua opbouw, waardoor het wel wat aan spanning inboette. Alhoewel ik mij voor kan stellen dat een lezer die net kennis maakt met haar boeken, dit totaal anders zal ervaren en het veel meer als een rollercoaster aan spanning zal beleven.
Door haar beeldende schrijfstijl weet ze “Jachteiland” wat mij betreft wel boven het gemiddelde te tillen. “Jachteiland” krijgt van mij 3,5*