een episch familiedrama in de Australische outback.

Een episch familiedrama in de Australische outback.

Dit familiedrama speelt zich af in West-Australië in 1958. Centraal staat de familie MacBride, die al generaties lang een uitgestrekte schapenboerderij beheert. Het land is hard en onverbiddelijk, maar ook diep verweven met hun identiteit.
Het verhaal begint met een dramatisch ongeluk waarbij patriarch Phil MacBride en zijn oudste zoon om het leven komen. De jonge Matthew overleeft zwaargewond en met geheugenverlies. Wat volgt is geen rechtlijnig herstel, maar een emotionele zoektocht naar waarheid, verantwoordelijkheid en identiteit.

Ik mocht voor Luitingh- Sijthoff een ongecorrigeerde vooruitversie lezen.

Een gelaagde familiegeschiedenis:
De roman kenmerkt zich door een groot aantal personages, elk met hun eigen perspectief, herinneringen en motieven. Door de vele onderlinge relaties ontstaat een rijk, maar complex geheel. De personages blikken regelmatig terug op gebeurtenissen die al dan niet boven water zijn gekomen, waardoor het verleden zich geleidelijk ontvouwt en steeds nieuwe inzichten biedt in wat er werkelijk is gebeurd.
Gaandeweg volgen meerdere onthullingen en plotwendingen. Geheimen — zoals die in elke familie kunnen voorkomen, met een tragische geschiedenis of juist een ogenschijnlijk klein begin — komen langzaam aan het licht. Die onthullingen zorgen ervoor dat het verhaal voortdurend in beweging blijft en dat eerdere gebeurtenissen in een nieuw daglicht komen te staan.

Thema’s zijn schuld, identiteit en loyaliteit, en de vraag hoe ver familiebanden reiken. Matthew moet niet alleen herstellen van zijn verwondingen, maar ook zijn plaats binnen het gezin opnieuw bepalen. Tegelijk worstelen anderen met rouw, verwijten en verzwegen waarheden.
De uitgestrekte Australische outback weerspiegelt de emotionele afstand en de innerlijke leegte van de personages. De harde, droge omgeving versterkt de thematiek van verlies en overleven. Je hebt het gevoel of je zelf in Australië bent en het verhaal komt keihard binnen.

Stedmans schrijfstijl is zeer beeldend en rijk aan details. Landschappen, gevoelens en kleine nuances in gedrag worden uitvoerig beschreven. Daardoor wordt de sfeer intens en bijna tastbaar.
Die gedetailleerde en gelaagde opbouw vraagt echter wel concentratie van de lezer. Door o.a. de vele personages en de opeenvolgende onthullingen is het belangrijk om je aandacht erbij te houden om het verhaal goed te kunnen blijven volgen. Het is geen roman die je vluchtig leest; het is een boek waarin je moet — en wilt — opgaan. Ik moest een paar keer een hoofdstuk even opnieuw lezen om goed te begrijpen wat er nou precies was gebeurd of gezegd, om het in de context te kunnen zien.

Een leven zo ver is een indringende en absoluut een emotioneel gelaagde roman waar je echt voor moet gaan zitten.