Reünie

Markus Nielander is een succesvol auteur van jeugdboeken, bekroond met enkele prijzen, die nu een huis kocht aan de Belgische kust waar hij bezig is aan zijn allerlaatste boek. Naar aanleiding daarvan nodigt hij zijn vrienden van de universiteit uit om langs te komen voor enkele dagen. Deze drie vrienden heeft hij al vijftig jaar ongeveer niet meer gehoord of gezien, na een noodlottige gebeurtenis in de zomer van 1976. Markus probeert vooral in het reine te komen met zichzelf en vermoedt dat de tijd rijp is hiervoor.

In zijn mijmeringen zien we Markus ook vechten met zijn jeugd en zijn verleden. Heeft dat er ook voor gezorgd dat hij al een halve eeuw met zo'n groot schuldgevoel rondloopt? Alles gaat terug naar één broeierige week samen met zijn vrienden, in een tijd waarin ze jonge studenten waren die zorgeloos door het leven gingen.

Blauwdraad, tevens de titel van één van de jeugdboeken die Markus zelf schreef, is het relaas van het verlies van onschuld, van liefde en het verlies ervan, van een vriendschap die heel broos kan zijn en van een geheugen dat geleidelijk aan afbrokkelt. Dankzij Markus leren we ook de kunst van het louteren (op latere leeftijd in dit geval) en de kunst van vertragen en schrijven.

Stilstaan bij de fouten uit het verleden, het proberen vergeven (van jezelf en/of een ander) en moeten toegeven aan ouder worden zijn thema's die in dit boek voorkomen en die ook heel dicht bij onszelf staan (of je nu wilt of niet). Vandaar dat ik me wel helemaal terugvond in dit verhaal. Ik herkende mezelf vooral in het introverte karakter van Markus. Het enige waar ik het wat moeilijker mee had in dit boek was de tijdlijn die door elkaar liep waardoor ik niet altijd wist waar en wanneer ik in het verhaal was. Ik wijt dit aan het ontbreken van hoofdstukken en of duidelijke tijdsaanduidingen (misschien ben ik daar iets te gevoelig aan?). Gelukkig heeft dat het leesplezier van dit boek niet verpest. Gie schrijft in een heel mooie poëtische taal die je vastgrijpt en doet verder lezen. In het verhaal zit ook een zekere spanningsboog waardoor je wel meer wilt weten over wat er nu echt gebeurd is in deze vriendengroep en waarom ze van elkaar vervreemden.

Gie Bogaert was tot dit boek me eigenlijk onbekend (sorry) en nochtans werd hij reeds gelauwerd met de prijs voor Letterkunde van de provincie Antwerpen en werd hij genomineerd voor de NCR Literair Prijs. Tijd dat ik deze auteur eens wat nader leer kennen en op zoek ga naar nog ander werk van hem.