Fantastische karakterbeschrijvingen, maar...

Katariina is een vrouw van rond de dertig, ze heeft samen met haar man Olli een dochtertje van 7, Elina. De vader van Katariina heeft zijn gezin verlaten toen Katariina twee jaar was. Katariina is gesloten, afstandelijk en praat met niemand over haar vader die zij nooit meer heeft gezien. Als haar vader overlijdt, blijkt ze meer te voelen dan ze ooit had gedacht. Temeer omdat ze twee halfzussen - met dezelfde naam! - en een halfbroer blijkt te hebben.
Katja Kallio laat de lezers vanuit wisselend perspectief kennismaken met de drie Katariina's, de halfbroer Markus, de echtgenoot van de oudste Katariina - die het hoofdkarakter is en over wie in de derde persoon geschreven wordt - en nog diverse mensen in het leven van vader en dochter. Al deze andere personages worden als ik-figuur opgevoerd.
Hoewel het verhaal boeit en Katja Kallio met treffende karakterbeschrijvingen de diverse personages neerzet, komt het verhaal traag op gang en tot en met de laatste bladzijde ben ik mij af blijven vragen wat de meerwaarde is van het steeds weer wisselende perspectief. Bovendien blijft de vader een schimmige figuur die ook in enkele regels neergezet had kunnen worden. Het feit dat vader zijn dochters allen de naam 'Katariina' heeft gegeven is een bijzonderheid die wat mij betreft beter uitgewerkt had kunnen/moeten worden.
Toch, voor diegenen die van psychologische romans houden: een aanrader!