Lezersrecensie
Geef mij de David Hunter boeken maar!
Na het overlijden van zijn vrouw Sarah blijft Ben achter met Jacob, het zoontje van Sarah. Het zesjarige jongetje is autistisch. Al snel na Sarahs overlijden ontdekt Ben echter dat Jacob door Sarah als baby uit het ziekenhuis is gestolen. Ben gaat op zoek naar de biologische ouders van Jacob. De moeder van Jacob blijkt niet meer te leven, zij heeft mogelijk zelfmoord gepleegd en de vader is hertrouwd met een vrouw 'met een verleden'.
Jacob wordt aan de biologische vader en zijn tweede vrouw overgedragen, Ben doet geen poging de voogdij over Jacob te krijgen, maar gaat akkoord met een omgangsregeling waarbij hij Jacob eens per maand een dag mag zien.
Ben krijgt echter twijfels of de biologische vader wel zo'n goede vader voor Jacob is en probeert het tegendeel te bewijzen op een manier die op het randje van het toelaatbare is.
Persoonlijk heb ik helemaal niets met de figuur Ben, ik vind zijn gedrag en gedachtewereld weinig sympathiek, bovendien vind ik het verhaal niet erg geloofwaardig. Daarbij komt dat andere karakters nogal plat blijven - of ze worden te sterk overtrokken - en bijvoorbeeld gebeurtenissen rond en met zijn vrienden en assistente voegen weinig toe aan het geheel.
Geef mij de boeken uit de David Hunter serie maar!