Lezersrecensie
Knallende kleuren en ontroerend verhaal: perfect om met kleuters over de dood te praten
Woeste dagen vol - Floor Paul & Anna Boterman
Toen ik nog als docent werkte op de pabo organiseerden we elk jaar een themadag rond rouw & verdriet. Een erg belangrijk onderwerp voor aanstaande leerkrachten, want ze gaan sowieso te maken krijgen met klein of groot verdriet in hun baan in het onderwijs. Ziekte, verlies, de dood; het hoort bij het leven. Ook als je er nog niet direct mee te maken hebt gehad, is het goed om er als leerkracht over na te denken, er over te praten. Juíst op ‘gewone’ dagen, zodat kinderen ervaren dat het geen eng onderwerp is waar je het niet over mag hebben.
Kinderen kunnen fantastische vragen stellen over de dood. “Komt opa nooit meer terug?” “Doet doodgaan pijn?” Of: “moet ik huilen op een begrafenis?” Geen vraag is te gek. Als iemand verdrietig is, weet je vaak niet wat je tegen diegene moet zeggen. Maar eigenlijk is alles goed, als je het maar niet ‘doodzwijgt’.
Als een kind in je klas een familielid verliest, breekt je hart als juf of meester. Wat een pijn, wat een donkerte, wat intens verdrietig. Hoe begeleid je je leerling in de klas? Hoe praat je er met je klas over?
Ik denk dat het schitterende prentenboek Woeste dagen vol zich perfect leent voor dit moment. Dit pas verschenen boek is een adembenemend mooi, groot formaat prentenboek over hoe een meisje terugkijkt op fijne dagen met haar zus, die er niet meer is. Je weet níet wat je ziet als je het boek openslaat. Vanaf de eerste spread knallen de kleuren van de pagina’s af.
De verteller, Meis, spreekt in de tekst haar zus aan, die er niet meer is. Ze vertelt wat ze het meeste mist: de woeste dagen die ze samen hebben beleefd! Woeste dagen vol wilde avonturen, op hun handen lopen en springen als een konijn. Maar nu is mama jarig en is zus er niet bij. Dat voelt heel gek. Het beeld van de tafel waar een bord mist: het is vreselijk.
Meis gaat naar de kamer van haar zus, ze wil van haar moeder weten hoe lang het duurt dat ze verdrietig zal zijn. Een vraag die kinderen vaak hebben, zonder goed antwoord.
Meis kijkt in het poppenhuis van haar zus en ziet haar daar als een popje dansen. Meis wordt meegenomen in haar fantasiewereld waar ze herinneringen ophaalt aan alle woeste dagen samen. Haar zus vertelt over de wereld waar ze nu is.
“Er is niemand zoals jij,
en dat maakt me verdrietig, maar ook weer blij.
Ik geef je een zachte kus en laat je slapen.
Wat fijn dat ik nu weet waar je woont, zodat ik je op kan zoeken als ik je mis.”
Wauw, ik heb niet vaak tranen in mijn ogen van een prentenboek, wat is dit mooi gedaan. De combinatie van de knallende kleuren en schitterende gedetailleerde tekeningen en de tekst is echt zo mooi en warm.
Schrijfster Floor Paul won als scriptschrijver een Cinekid Leeuw en een International Emmy Award. Anna Boterman kende ik al van haar illustraties in Durf!: het boek van Liz Huisman dat ik vorig jaar besprak. Ook daarin staan prachtige illustraties. Ik geloof dat ik er een favoriete illustrator bij heb!
Ga dit mooie prentenboek gauw bekijken! En ik ben benieuwd wat je ervan vindt en of je het met kleuters zou willen lezen en over het onderwerp zou willen praten in de klas. Laat het me weten!
Toen ik nog als docent werkte op de pabo organiseerden we elk jaar een themadag rond rouw & verdriet. Een erg belangrijk onderwerp voor aanstaande leerkrachten, want ze gaan sowieso te maken krijgen met klein of groot verdriet in hun baan in het onderwijs. Ziekte, verlies, de dood; het hoort bij het leven. Ook als je er nog niet direct mee te maken hebt gehad, is het goed om er als leerkracht over na te denken, er over te praten. Juíst op ‘gewone’ dagen, zodat kinderen ervaren dat het geen eng onderwerp is waar je het niet over mag hebben.
Kinderen kunnen fantastische vragen stellen over de dood. “Komt opa nooit meer terug?” “Doet doodgaan pijn?” Of: “moet ik huilen op een begrafenis?” Geen vraag is te gek. Als iemand verdrietig is, weet je vaak niet wat je tegen diegene moet zeggen. Maar eigenlijk is alles goed, als je het maar niet ‘doodzwijgt’.
Als een kind in je klas een familielid verliest, breekt je hart als juf of meester. Wat een pijn, wat een donkerte, wat intens verdrietig. Hoe begeleid je je leerling in de klas? Hoe praat je er met je klas over?
Ik denk dat het schitterende prentenboek Woeste dagen vol zich perfect leent voor dit moment. Dit pas verschenen boek is een adembenemend mooi, groot formaat prentenboek over hoe een meisje terugkijkt op fijne dagen met haar zus, die er niet meer is. Je weet níet wat je ziet als je het boek openslaat. Vanaf de eerste spread knallen de kleuren van de pagina’s af.
De verteller, Meis, spreekt in de tekst haar zus aan, die er niet meer is. Ze vertelt wat ze het meeste mist: de woeste dagen die ze samen hebben beleefd! Woeste dagen vol wilde avonturen, op hun handen lopen en springen als een konijn. Maar nu is mama jarig en is zus er niet bij. Dat voelt heel gek. Het beeld van de tafel waar een bord mist: het is vreselijk.
Meis gaat naar de kamer van haar zus, ze wil van haar moeder weten hoe lang het duurt dat ze verdrietig zal zijn. Een vraag die kinderen vaak hebben, zonder goed antwoord.
Meis kijkt in het poppenhuis van haar zus en ziet haar daar als een popje dansen. Meis wordt meegenomen in haar fantasiewereld waar ze herinneringen ophaalt aan alle woeste dagen samen. Haar zus vertelt over de wereld waar ze nu is.
“Er is niemand zoals jij,
en dat maakt me verdrietig, maar ook weer blij.
Ik geef je een zachte kus en laat je slapen.
Wat fijn dat ik nu weet waar je woont, zodat ik je op kan zoeken als ik je mis.”
Wauw, ik heb niet vaak tranen in mijn ogen van een prentenboek, wat is dit mooi gedaan. De combinatie van de knallende kleuren en schitterende gedetailleerde tekeningen en de tekst is echt zo mooi en warm.
Schrijfster Floor Paul won als scriptschrijver een Cinekid Leeuw en een International Emmy Award. Anna Boterman kende ik al van haar illustraties in Durf!: het boek van Liz Huisman dat ik vorig jaar besprak. Ook daarin staan prachtige illustraties. Ik geloof dat ik er een favoriete illustrator bij heb!
Ga dit mooie prentenboek gauw bekijken! En ik ben benieuwd wat je ervan vindt en of je het met kleuters zou willen lezen en over het onderwerp zou willen praten in de klas. Laat het me weten!
1
Reageer op deze recensie
