Lezersrecensie
Bizarre trip
De geheimen van Sterrenstad - Reinier Sonneveld
“‘Ik zal je mijn verhaal vertellen. Je gelooft het niet, dat zei ik al. Maar áls je het gelooft, dan beloof ik je: daarna kun je alles aan.’”
Dit boek is een bizarre trip. Je wordt heen en weer geslingerd tussen met open mond lezen en zo snel mogelijk de bladzijden om willen slaan. En je denkt de hele tijd: wat gebeurt hier? Niemand lijk je te kunnen vertrouwen in dit verhaal over een verdwenen vader, kartonnen gevels en zwijgzame familieleden. Er wordt meer niet gezegd dan wél. En daar moet je het dan maar mee doen.
Het boek begint met een doodeng moment: een vader en een zoon komen vast te zitten op het hoogste punt in een achtbaan. En daar zitten ze voorlopig nog wel even. Maar dan begint een man in het karretje achter hen te vertellen… over zijn leven in Rusland.
Die man, dat is Ilya. En zijn verhaal begint in 1983, als hij acht jaar is en zijn vader van de ene op de andere dag verdwijnt. Zijn moeder vertelt hem niks over waar hij is, of wanneer hij terugkomt. Maar Ilya krijgt wel brieven van zijn vader. Onregelmatig, met cryptische inhoud. Ilya is een nieuwsgierige jongen, hij zit graag in de bibliotheek, hij wil precies weten hoe dingen in elkaar zitten, hij zoekt graag alles tot op de bodem uit.
Die laatste eigenschappen maken dat Ilya zich er niet bij neerlegt dat hij niet weet waar zijn vader is. Hij begint aan een levensgevaarlijke missie met als doel zijn vader letterlijk te bereiken. Die missie, daar kun je je geen voorstelling van maken totdat je het leest. Echt waar, het is zo onwaarschijnlijk dat je het wel moet geloven.
Daar gaat dit verhaal over. Over hoop houden terwijl je vreest, over het grote gemis van een vader in je leven, over zwijgen en verzwegen worden, over vertrouwen en verraden. En dat alles in zo’n andere tijd dan nu, ten tijde van de Koude oorlog, van intense wereldwijde spanningen, net als nu, maar dan zonder de technologische ‘vooruitgang’.
Dit boek, ik heb er toen ik het uit had een tijdlang naar zitten staren. Hoe schrijf je dit verhaal? Wat er is gebeurt terwijl ik het las? Het is werkelijk een onvergetelijke leeservaring. Het voelt als zacht zand, het glipt tussen je vingers door, maar toch voelt het fijn. Ga het zelf ervaren, je krijgt er geen spijt van.
“‘Ik zal je mijn verhaal vertellen. Je gelooft het niet, dat zei ik al. Maar áls je het gelooft, dan beloof ik je: daarna kun je alles aan.’”
Dit boek is een bizarre trip. Je wordt heen en weer geslingerd tussen met open mond lezen en zo snel mogelijk de bladzijden om willen slaan. En je denkt de hele tijd: wat gebeurt hier? Niemand lijk je te kunnen vertrouwen in dit verhaal over een verdwenen vader, kartonnen gevels en zwijgzame familieleden. Er wordt meer niet gezegd dan wél. En daar moet je het dan maar mee doen.
Het boek begint met een doodeng moment: een vader en een zoon komen vast te zitten op het hoogste punt in een achtbaan. En daar zitten ze voorlopig nog wel even. Maar dan begint een man in het karretje achter hen te vertellen… over zijn leven in Rusland.
Die man, dat is Ilya. En zijn verhaal begint in 1983, als hij acht jaar is en zijn vader van de ene op de andere dag verdwijnt. Zijn moeder vertelt hem niks over waar hij is, of wanneer hij terugkomt. Maar Ilya krijgt wel brieven van zijn vader. Onregelmatig, met cryptische inhoud. Ilya is een nieuwsgierige jongen, hij zit graag in de bibliotheek, hij wil precies weten hoe dingen in elkaar zitten, hij zoekt graag alles tot op de bodem uit.
Die laatste eigenschappen maken dat Ilya zich er niet bij neerlegt dat hij niet weet waar zijn vader is. Hij begint aan een levensgevaarlijke missie met als doel zijn vader letterlijk te bereiken. Die missie, daar kun je je geen voorstelling van maken totdat je het leest. Echt waar, het is zo onwaarschijnlijk dat je het wel moet geloven.
Daar gaat dit verhaal over. Over hoop houden terwijl je vreest, over het grote gemis van een vader in je leven, over zwijgen en verzwegen worden, over vertrouwen en verraden. En dat alles in zo’n andere tijd dan nu, ten tijde van de Koude oorlog, van intense wereldwijde spanningen, net als nu, maar dan zonder de technologische ‘vooruitgang’.
Dit boek, ik heb er toen ik het uit had een tijdlang naar zitten staren. Hoe schrijf je dit verhaal? Wat er is gebeurt terwijl ik het las? Het is werkelijk een onvergetelijke leeservaring. Het voelt als zacht zand, het glipt tussen je vingers door, maar toch voelt het fijn. Ga het zelf ervaren, je krijgt er geen spijt van.
2
Reageer op deze recensie
Meer recensies van Maaike de Vries
Gesponsord
Hoe ver ga jij voor het huis van je dromen? Schrijf je nu in voor de Hebban Leesclub.
