Uniek, filosofisch, ontroerend en inspirerend verhaal

Mariska Overman denderde de wereld van de jeugdliteratuur binnen met twee boeken die enorm veel indruk maakten: De zomer die alles was en Duizend stukjes overal. Haar unieke vertelstem werd direct herkend door het lezende publiek, en ze won dan ook een Zilveren Giffel voor haar debuut De zomer die alles was. Nu is dan haar derde boek verschenen: Wolfke. Een verhaal dat net even anders is dan haar vorige, voor iets jongere lezers, maar met dezelfde magie op elke pagina. Ik heb genoten van dit gelaagde verhaal, dat ontzettend goed in elkaar zit.

“Dat je ergens niet van gehoord had betekende niet dat het niet bestond. Bovendien moest alles wat bestond ooit op een moment begonnen zijn met bestaan.”

Wolfke is een meisje dat op de zolder van de grote villa woont waar Hollly en haar moeder ook wonen. Wolfke is de naam die Holly haar gegeven heeft, want eigenlijk heet ze K726. Holly’s moeder doet onderzoek naar het meisje, want ze is gevonden in het bos tussen een roedel wolven. Veel meer mag Holly niet weten van haar moeder, behalve dan dat ze niet naar de zolder mag en geen vragen mag stellen.

Holly (en wij als lezer ook!) is natuurlijk vreselijk nieuwsgierig. Toen het meisje kwam, mochten de schoonmaker en haar juf die haar thuis les gaf, niet meer komen. Want het meisje is een geheim, niemand mag ervan weten. Holly’s vader is al een tijdje geleden overleden. Holly praat met hem via zijn urn die op de schoorsteenmantel staat. Met hem kan ze beter praten dan met haar moeder, die niet echt bereikbaar is. En Holly is al best wel alleen, omdat ze niet naar school gaat.

Gelukkig heeft ze Oskar, haar enige vriend, die verderop in het bos woont en zich voorbereidt op de apocalyps. Hij heeft een kelder vol eten, water, gereedschap en andere nuttige dingen voor als er een noodsituatie uitbreekt. Oskar helpt Holly met het ontrafelen van het mysterie rondom Wolfke. Want natuurlijk wil zij weten wie zij is, en waarom ze opgesloten werd. Uiteindelijk maken Holly en Wolfke contact. Holly tekent het liefst de hele wereld in haar schetsboek. Tekenen zorgt ervoor dat ze dingen kan verwerken, of begrijpen. En op een dag maakt ze een tekening van Wolfke die alles verandert. Holly moet iets doen, en het is niet zonder risico.

Overman slaagt er weer in om een verhaal op zo’n manier te vertellen dat het je betovert. Enerzijds met de kinderlijke naïviteit van Holly, die het moeilijk heeft met het verlies van haar vader en op zoek is naar een beetje liefde en warmte. Anderzijds door een verhaallaag van ‘de meute’. De volwassenen die bang zijn voor wat anders is, wat vreemd is. Die niet begrijpen dat je iemand soms het beste kunt ‘laten’ en dat je je niet overal mee hoeft te bemoeien. Natuurlijk lees je tussen de regels door over alle ophef die ontstaan is na het ontdekken van wolven in Nederland. Je leest over sociale media, de smartphones en AI die niet meer uit ons leven weg te denken zijn. En dat alles gesitueerd in een sprookjesachtig verhaal, waarin je niet precies meer weet wat echt is en wat niet.

Mariska Overman eindigt haar boek met een nawoord en met vragen die je over het boek kunt stellen. Lees deze vragen pas echt ná het lezen, want ze geven iets weg over het verloop van het verhaal. Ik vind het innovatief, deze vragen, maar voor mij had het niet gehoeven, want het verhaal roept zelf al voldoende vragen op. Maar voor leerkrachten kan het net het duwtje in de rug zijn om met een klas in gesprek te gaan.

Wolfke is weer een indrukwekkend boek van Mariska Overman, die definitief haar stempel heeft gedrukt op jeugdboekenland. Haar stijl is onmiskenbaar: een combinatie van heldere zinnen en tegelijk filosofische taal met mooie metaforen en taalvondsten. Wolfke is al geschikt voor lezers vanaf 9/10 jaar. Verschenen bij uitgeverij Kluitman, met schitterende illustraties van Harmen van Straaten, die perfect het rommelige en verwarrende van het verhaal vangen.