Indrukwekkend verhaal over hoop, loslaten, liefde en de kracht van herinneringen

Voor de leesclub las ik dit boek en het wist me vanaf het begin te raken. De schrijfstijl is vlot en toegankelijk, met korte hoofdstukken waardoor het verhaal makkelijk leest en je snel verder wilt. Het doet soms denken aan een YA-boek, maar dat past juist goed bij de toon en de boodschap.

Jesse vond ik een overtuigend personage. Haar optimisme voelt niet naïef, maar juist bewust gekozen. Ze weet wat haar te wachten staat en richt zich op wat ze nog kan betekenen voor de mensen om haar heen. Dat maakt haar veerkracht geloofwaardig en extra indrukwekkend. Ook de andere personages reageren op een manier die menselijk aanvoelt; iedereen gaat anders om met verdriet en dat maakt het verhaal realistisch.

De afwisseling in locaties vond ik prettig en gaf het verhaal meer diepgang. Het liet zien dat het leven, ondanks alles, ook buiten het ziekenhuis doorgaat. De ballonvaart vond ik een mooi en symbolisch moment, al had dat voor mij iets meer uitgewerkt mogen worden.

Wat me het meest is bijgebleven, zijn de kleine, rake zinnen zoals: “Sterven duurt maar heel even. De rest van de tijd leven we.” Dat vat voor mij de kern van het verhaal samen.

Een mooi, toegankelijk en emotioneel verhaal dat blijft hangen.