Alle clichés in een boek.

*Deze review gaat over de Engelse versie

Avery begint aan college, een nieuwe omgeving, nieuwe mensen, een nieuwe start. Met een niet zo steunende familie en een omgeving die zich tegen haar heeft gekeerd laat ze ook niet veel achter. Behalve natuurlijk de dingen die haar onrepareerbare schade hebben toegebracht.

Dan loopt ze (vrij letterlijk) Cameron tegen het lijf. Een onweerstaanbare hottie, met killer abs (laten we dat vooral niet vergeten). Hij heeft, toevallig ook nog de eerste les met Avery samen. Astronomie. O en ze komt erachter dat ze in hetzelfde gebouw wonen. O en ze krijgen bij astronomie te horen dat ze projectpartners zijn en samen sterren moeten gaan kijken.

Het is het begin van een ontzettend saai, stereotyperend verhaal waar ik echt niks mee kon. Alles is gewoon onrealistisch, té toevallig en cliché.

Personages
Avery heeft ooit ergens een trauma opgelopen en is nu de belichaming van een grijs muisje. Ze is wel erg knap maar dat weet ze natuurlijk niet want ze is gepest. Ze wil niet naar feestjes en is ontzettend verlegen. Ze is een vluchter. Ze ontwijkt confrontaties, de waarheid, ze ontwijkt mensen, situaties die ze ongemakkelijk vind.

Cameron is natuurlijk super spontaan, populair en houdt van feestjes en op de een of andere manier, wil deze jongen die iedereen kan krijgen en to-die-for knap is, Avery. Een grijs muisje dat getraumatiseerd is door... Tjah, iemand die Blaine heet. In tegenstelling tot de schoonheid waar Avery zich niet van bewust is, weet Cameron dat hij lekker is. Hij loopt er mee te koop en het lijkt wel alsof het onmogelijk is een shirt aan te hebben. Ook zoiets, hij noemt Avery constant 'sweetheart' kots.

Cameron is zelfs zo arrogant dat hij elke zondag ochtend met een pan en eieren voor de deur van Avery staat om ontbijt te maken. Wie doet dit nou op zondag ochtend?! Ik heb wel betere dingen te doen dan op zondagochtend voor iemand die absoluut niet met me uit wil te gaan koken. Want natuurlijk vraagt Cameron haar bijna elke dag mee uit en zegt Avery elke keer nee.

Wat begrijp je niet aan 'nee'?

Spanningsopbouw
De gebeurtenissen in het boek zijn ook echt pure opvulling. Je weet zodra je de eerste bladzijde hebt gelezen al hoe het afloopt. Elke cliché gebeurtenis die erbij kwam was er een teveel. Een feestje waarbij Avery flipt omdat een jongen haar aanraakt, ze krijgen ruzie omdat Avery iets over haar verleden geheim houdt (en wat dan nog, als zij dat niet wil vertellen heb je er maar mee te dealen Cameron), ze wordt ziek en de hottie verzorgd haar. Echt, kom op... Pure fluff. Opvulling... En zo cliché...

Clichés
Het mag duidelijk zijn dat dit niet mijn boek is. Het boek zit vol nare clichés, is ontzettend ongeloofwaardig en zoetsappig en het mysterie rond Avery haar trauma is zo idioot doorzichtig. Cameron is een dominante arrogante bal en Avery is een verlegen 12 in een dozijn muts die ballen moet kweken. Het is dat ik het boek geluisterd heb en ik teveel waarde aan mijn telefoon hecht om hem door de kamer te gooien maar als ik een fysiek exemplaar gelezen zou hebben zou hij half gescheurd in een hoopje tegen de muur aan liggen.

Ik ben te feministisch hiervoor. Een jongen krijgt nee te horen en blijft doorvragen, accepteert het antwoord niet. Bah. Een meisje is helemaal onder de indruk door een jongen zijn hotness. Bah. Jongen weet dat hij knap is en loopt ermee te koop. Bah. Meisje weet niet dat ze knap is. Bah. Jongen wil het meisje dat nee zegt. Bah. Meisje is getraumatiseerd maar laat jongen elke zondag ochtend in HAAR KEUKEN ontbijt maken. Dan zijn ze alleen. In haar appartement. Nee... Als je getraumatiseerd bent door een jongen laat je een jongen niet in je appartement alleen... Cliché troep. Een meisje is niet afhankelijk van een jongen om een trauma te overwinnen. Een meisje krijgt niet letterlijk rode wangen als een knappe jongen tegen haar praat. Een knappe jongen kan gewoon normaal doen.

Eindoordeel
Dit boek was dus echt niks voor mij. Ik begrijp wel waarom het zulke hoge ratings krijgt. Het leest makkelijk weg, er zitten hete seksscènes in en de clichés zijn er niet voor niets. Die zijn er omdat ze werken. Maar voor mij voelt het boek echt als een stel clichés die allemaal bij elkaar gestopt zijn om een boek te maken. Het is gewoon zo standaard dat ik er niets mee wil. Zo onorigineel dat het bijna origineel is om zo'n boek te durven schrijven. 1 ster. Ik ga zeker de rest van de serie niet lezen... Ik geloof dat ik dit boek nog slechter vond dan Anna and the French Kiss...

Sorry voor de vernietigende recensie maar dit was echt mijn boek niet. Zijn er meer mensen die het zo ervaren hebben?