Verzoening met het leven

Het mooie van de boeken van Voskuil over Het Bureau is dat ze je verzoenen met het leven.

Belevenissen herhalen zich, werkzaamheden zitten immer in eenzelfde stramien, kabbelen lekker door, hoewel op het bordje van Maarten meer en meer verantwoordelijkheden gestapeld worden. “Een bezeten leven, waarin een mens geen tijd krijgt om te beseffen dat het onzin is, dat is het mooiste, dacht hij toen hij in bed lag, op het punt van inslapen” (pg 621).

En ondanks dat het allemaal onzin is weet hij geen halt te roepen aan de uitdijende hoeveelheid commissies, een nieuw tijdschrift en extra taken. Misschien juist daardoor lijkt Maarten wel besluitvaardiger te worden, tot spijt van zijn medewerkers, wat opnieuw hilarisch herkenbare situaties en discussies oplevert.

Voskuil beschrijft het gewone leven zo raak, in korte zinnen, zo feitelijk en gortdroog en met zo een ongeëvenaarde onderliggende humor dat het mij in ieder geval het hele boek doet glimlachen om af en toe in schaterlachen over de bank te rollen. Wat een heerlijke serie!