Heavy stuff

Vanaf de eerste pagina is dit zware kost. Serieuze man die Bono. Het begint meteen goed met een open hart operatie, dood van vaders, laatste woorden, religie, bijbelverzen en de diepe spirituele connectie tussen de bandleden. Die zwaarte blijft doorheen het hele boek terugkeren, later voornamelijk vanwege zijn strijd tegen armoede en voor wereldvrede. Want al met al leeft deze bijzondere man drie levens ineen.

Naast de ontwikkeling van de band en de fantastische U2 songs, komen de goede werken van Bono uitgebreid aan bod. Net zoals zijn ontmoetingen met de groten der aarde. Hij is kritisch op zichzelf, dat moet gezegd. Wereldvrede en uitbannen van honger zijn zelfs voor een messias geen makkelijke kost. Ook is hij trots op wat is bereikt, terecht. Echter door eentonigheid in de niet chronologische verteltrant en de namedropping, continue nieuwe figuren die opduiken op steeds weer nieuwe plaatsen op de wereldkaart, krijg je een hoog ‘oh ja joh, oh jeetje’ gehalte. Het is allemaal heel logisch voor de schrijver zelf, maar desoriënterend voor deze lezer. Bono heeft de groten der aarde (niet één, maar allemaal!) ontmoet en het oogt alsof hij dat wil laten weten.

Het boek is op zijn sterkst als Bono zijn persoonlijke situatie vertelt, uiteengelegd in zijn songteksten, in combinatie met de ontwikkelingen binnen de band. Daarmee wint hij me voor zich. En zijn de songs ook beter te duiden. De rest, die andere twee levens, hoe indrukwekkend ook, is vooral iets dat mij op deze wijze beschreven, afstompte. Teveel zendingsdrang.