Hoor het ritme

Wat denk je? Horen we het ritme, wij als voorbijgangers op station, vliegveld of een andere openbare plaats indien iemand briljante vertolkingen van muziek speelt, in dit geval op een piano? Veelal niet. Out of context. Maar in dit geval krijg je het een keer wel te horen. Je biedt een kop koffie aan en je vraagt naar het levensverhaal. Wat je in één grote flash back krijgt opgediend.

Een heerlijk verhaal dat de eerste bemande landing op de maan (Armstrong, Aldrin en wie was die derde ook al weer?), pianovirtuositeit, het vinden van ritme en een lugubere bergkostschool met elkaar combineert. Een geheime club doet mijn jongenshart sneller kloppen, evenals een ongemeen spannende ontsnapping. Maar vooral dat filosofische vinden van ritme, je ritme. “Om zo te kunnen spelen zul je van buiten moeten houden. Daar zul je het ritme vinden” zegt de legendarische pianoleraar Rothenberg tegen Joe op pg 230.

Humor, lichtjes absurdisme, een kostelijk verhaal, vloeiende taalbeheersing, dit boek heeft het. Je hoort het ritme in de lach, de wind, de legenden, je hoort het bij het lezen in je hoofd, ook al ben je zo doof als Beethoven. Je moet het alleen wel eerst even vinden. Ritme. Net zoals Michael Collins het vond. Held.