Waanzinnig

Proza van de hoogste orde. De openingszin alleen al is briljant: “Behalve den man, die de Sarphatistraat de mooiste plek van Europa vond, heb ik nooit een wonderlijker kerel gekend dan den uitvreter”. De verhalen zijn odes, aan het leven, de jeugd, de liefde en het ouder worden. Daarbinnen zit continu spanning op de ambities van jonge mensen en de verplichtingen van het volwassen leven. Universeel en precies zoals het vandaag de dag nog steeds zo is. Klassieker.