Eigenaardig

In het begin van 'Het mollenfeest' zijn de vier nichten Carla, Anna, Isabelle en Griet goede vriendinnen. Maar als lezer vermoed je al snel: dat gaat een keer mis. Daarvoor lijkt Thomas - het eerste vriendje van Griet - voor te zorgen, maar gaandeweg blijkt er meer aan de hand, veel meer. Er is namelijk een Geheim dat de vier nichten op een of andere manier verbindt, maar waarvan waarschijnlijk maar één nicht weet heeft.
Het Geheim - of vooral: hoe ermee wordt omgegaan - is echter nogal eigenaardig. Misschien zelfs over the top. Maar het leest lekker weg, soms zelfs bijna als een romannetje. En daarin zit 'm gelijk de zwakte van 'Het mollenfeest'. De schrijfstijl is af en toe wel heel Jip en Janneke, en bestaat wel heel erg vaak uit vergelijkingen. Soms zijn ze een beetje aardig gevonden, zoals: 'Wanhopig, als een van de treurende figuren op Picasso's Guernica, sloeg hij met zijn vuisten tegen de muur...' Maar vaker zijn ze nogal kinderachtig. Enkele willekeurige voorbeelden: 'Geïntrigeerd nam ze de enveloppe tussen haar duim en wijsvinger en legde hem op de keukentafel - als een te warme ovenschotel die even moest afkoelen.', 'In haar gekreukte broek en zwarte coltrui zag ze eruit als de aan lager wal geraakte zus van Steve Jobs.' en 'Halfelf. Anna was normaal zo stipt als een atoomklok.'
Het grote voordeel aan 'Het mollenfeest': je hebt het in no-time uit. Het leest als een tierelier. ;-)