Matig (en altijd maar weer die demonen)

De Paarse Engel lijkt volgens een receptenboekje geschreven: een agent met een verleden en achtervolgd wordt door zijn eigen 'demonen', die moeilijk bij zijn emoties kan, die dan eindelijk de liefde van zijn leven ontmoet, die eigengereid is, die een sociaal hart heeft, die gewantrouwd wordt door zijn eigen baas, die het juiste doet, die een groot complot ontrafelt etc. etc..
Je begrijpt: ik ben niet heel enthousiast. Het is allemaal al eerder gedaan, maar dan beter. (Hoewel ik wel even wil benadrukken dat ik enorm onder de indruk ben van iedereen die het lukt om een dik boek met een kop en een staart te schrijven!). Bovendien rammelt De Paarse Engel aan veel kanten. Zo speelt het verhaal over het verleden van de agent (Jim) een onverklaarbare rol in de thriller. En de schrijfstijl is ook niet alles. Platte zinnen die iets belangrijks lijken te zeggen over de wereld van vandaag, maar open deuren zijn (passages als 'Nu liep hij in Dubai Mall, met circa twaalfhonderd shops het grootste winkelcentrum ter wereld. De vele bezienswaardigheden reflecteerden de enorme rijkdom van het emiraat. Weelde die slechts enkelen toebehoorde, want het begrip extreem gold ook voor het welvaartsverschil tussen de inheemse bevolking en immigranten.') Er wordt wat geknikt en gegrinnikt (zelfs als Jim aan de telefoon zit met een verdachte, wat volgens mij niet heel slim is!) en foei aan de vertaler/redacteur: een 'episch centrum' is volgens inwoners van Amsterdam hun woonplaats, maar het moet toch echt 'epicentrum' zijn.