Hoop clichés

Er komen nogal wat cliché-matige personen voorbij in deze debuutroman. Een vaderlijke rechercheur met weinig conditie, een getroebleerde collega die alleen zwart/wit draagt en teruggetrokken leeft, een jonge hacker met een aanstaand gezinnetje. En ook de verhaallijnen zijn bekend: wraak en godsdienstwaanzin.
Nu weet ik dat een detective schrijven zonder clichés te gebruiken niet mogelijk is. Dus vooruit dan maar. Maar dan zou het wel fijn zijn als het boek in ieder geval goed geschreven is. En dat vond ik nog wel de grootste tegenvaller aan 'Ik reis alleen'. Veel lelijke passages en zinnen (zoals 'Maar dat was nu verleden tijd. Nu had hij een baan. Zomaar ineens. En nog een leuke baan ook. Een belangrijke baan.' en 'Ze zocht naar woorden om haar medeleven tot uiting te brengen, maar ze kon niets bedenken.') En vooral: al die verhaallijnen komen maar moeizaam samen. Toegegeven, ik was heel even gespannen bij de ontknoping (want staan de agenten aan de juiste deur?), maar dat was snel weer voorbij.