Veel te dun!

Deon Meyer kende ik alleen van de boeken met de Zuid-Afrikaanse rechercheur Bennie Griessel. Fijne detectives zijn dat, goede verhalen in een wereld vol corruptie, ongelijkheid en sociale misstanden. Koorts kwam ik pas kort geleden tegen. Dit keer een verhaal zonder politie-agenten. Maar wederom: steengoed.
Koorts kwam uit in 2016, dus enkele jaren voor de coronacrisis. Maar alsof Meyer een vooruitziende blik had. In Koorts wordt Zuid-Afrika (en de rest van de wereld?) geteisterd door een pandemie. Het grootste deel van de bevolking is omgekomen. Wat overblijft: een bevolking met onzekerheid, angst, honger. En een bevolking die een aantal zaken opnieuw moet uitvinden, zoals democratie, ethiek en eigen grenzen.
Koorts is geschreven als een dagboek van een jonge knul, wiens vader een ministaat sticht. Die vader (Willem) is de held in een modern Zuid-Afrika: met dromen en idealen, maar misschien te zacht. De zoon (Nico) bewondert zijn vader, maar zoals het een jonge knul betaamt: hij heeft ook kritiek op zijn pa. Tussen de dagboeknotities zijn korte quotes opgenomen van andere bewoners van de ministaat.
Een fantastisch boek. Meyer had het drie, vier keer zo dik mogen maken. Ik heb tot het laatste deel genoten van elke observatie en ontwikkeling. Een epos die bijblijft, zeker nadat we de coronapandemie hebben meegemaakt. Het laatste deel legt alle puzzelstukjes naast elkaar, en worden de grootste mysteries uit het verhaal verhelderd. Dat voelt soms wat vergezocht. Maar zo bewezen de laatste jaren: het verhaal van de werkelijkheid is niet altijd eenvoudig en sympathiek.
Dikke aanrader!