Vrouw telt niet mee in de 19e eeuw

's-Graveland ken ik goed omdat ik er vaak gewandeld en gefietst heb. Daarom trok het me direct om iets over de geschiedenis van een buitenplaats aldaar te lezen.
In de inleiding krijg je een soort waarschuwing dat de rol van de vrouw eind 19e eeuw anders was dan nu. Ik denk niet dat zo'n opmerking noodzakelijk is. Als je het nog niet wist, dan kom je er vanzelf wel achter en waarschijnlijk is je ergernis over de egoistische Frans Blaauw alleen maar groter.
Het boek geeft namelijk een heel duidelijk beeld dat een getrouwde vrouw handelsonbekwaam wordt geacht, maar dat de man geheel ongegrond zijn vrouw als krankzinnig kan laten verklaren en een jaar kan laten opsluiten. Het gaat hier om Frans Blaauw en Louise Six, ze zijn getrouwd en zij brengt een groot vermogen mee, maar dat wordt beheerd door haar man. Dit wil zeggen dat zij nauwelijks geld voor zichzelf krijgt, maar volop van haar vermogen profiteert door o.a. exotische dieren te kopen en die in zijn tuin te verzorgen. Hiermee krijgt hij wereldwijd enorm veel aanzien. Louise heeft een grote aversie van zijn bezigheden en raakt steeds meer op de achtergrond. Het is logisch dat ze in opstand probeert te komen, maar dit werkt alleen maar averechts.
De schrijfster begint met een gefictionaliseerd verhaal over Louise Six, haar opvoeding en haar huwelijk tot aan haar opsluiting. Dit leest als een trein. Vervolgens lezen we brieven van Louise, haar zus Henriette en hun schoonzus Nine. Dit sloeg bij mij wat minder aan, omdat Louise opgesloten zit en waarschijnlijk wordt haar uitgaande en inkomende post gecontroleerd. Dan kun je je afvragen of alles naar waarheid is opgeschreven. Het is wel leuk om te lezen hoe vriendinnen/familieleden tegen elkaar praten in briefvorm. Er is een zekere afstand, maar ook wordt heel sterk de genegenheid en waardering voor de ander getoond.Ik denk dat je dat nu nooit meer op die manier tegenkomt.
In het laatste deel lees je het briefcontact tussen Louise en de directeur van de Vereniging Natuurmonumenten. Ook dit vind ik een typische stijl van schrijven, vooral van Louise. Ze beschrijft de dingen die ze meemaakt, maar spreekt continu op een bijna slijmerige manier haar waardering uit voor de heer Van Tienhoven. Ze vraagt hem zaken voor haar te regelen, maar in een volgende brief twijfelt ze weer en probeert ze de regeling te veranderen. Je krijgt weinig brieven van Van Tienhoven te lezen, maar in de brieven die je wel leest is hij uiterst aimabel en geduldig, ook vol waardering.
Al met al was het een interessante, maar wel trieste geschiedenis. Ik zal voortaan altijd aan Louise denken als ik langs Gooilust kom.