Geloven in het onmogelijke

Wanneer Alice in slaap valt droomt zij de meest fantastische dingen. Gelukkig voor de lezer was daar Charles Lutwidge Dodgson (1832) die beter bekend is onder het pseudoniem Lewis Carroll. In Alice's adventures in Wonderland (voor het eerst gepubliceerd in 1865) en Through the looking-glass (1871) tekende hij de avonturen van Alice op en schonk het leven aan legendarische personages als Humpty Dumpty en Tweedledum en Tweedledee. Dat Sir John Tenniel op eenzelfde fantasierijke golflengte zat als Lewis Carroll bewijzen zijn oogstrelende illustraties die de belevenissen van Alice completeren.

Pratende taarten, bloemen die beledigende uitspraken doen, een aangekleed ei en een rups lurkend aan een waterpijp; in Alice droomwereld bestaan ze gewoon. Lewis Carroll spoort de lezer aan om, al is het maar tijdelijk, te geloven in het onmogelijke:
"Alice laughed. 'There's no use trying,' she said: 'one can't believe impossible things.'
'I dare say you haven't had much practice,' said the Queen. 'When I was your age, I always did it for half an hour a day. Why, sometimes I've believed as many as six impossible things before breakfast.'"

Humor loopt als een rode draad door de boeken heen. Carroll strooit met woordgrapjes, neemt de taal heel letterlijk en drijft de spot met "stomme" vragen:
"'Why do you sit out here all alone?' said Alice, not wishing to begin an argument.
'Why, because there's nobody with me!' cried Humpty Dumpty.

Alice wordt neergezet als een schrander, tikkeltje eigenwijs meisje dat met haar zevenenhalf jaar denkt de wereld al aardig in de smiezen te hebben. De vreemde wezens, dieren, bloemen en planten sparen Alice niet en zetten haar regelmatig stevig op haar plaats. Lewis Carrol wijkt hiermee enigszins af van de pedagogiek die voorschrijft dat de tere kinderziel louter onbezorgde, vlekkeloze en vriendelijke taferelen voorgeschoteld krijgt. Voor degene die zich zorgen maakt: Alice kan het hebben.