Lezersrecensie
Ik weet het nog. Een ontroerend boek.
In verpleeghuis Huize Zonzicht wonen de hoofdpersonages Marie, Piet, Trees, Jan en Bea. Ieder met hun eigen verleden, hun eigen verhaal maar allemaal met dementie. De toegewijde verzorgenden Noortje en Veronique halen alles uit de kast om ieder van hen te troosten, te motiveren en te helpen zoveel als ze kunnen.
Het eerste dat me opviel in het boek was de persoonlijke schrijfstijl van deze auteur. Je kijkt als het ware mee in de gedachtewereld van de hoofdpersonages alsof je elk van hen persoonlijk kent. Hun verdriet, onmacht en twijfels zijn invoelbaar. Ook de verschillende uitingen van hun dementie maken duidelijk dat dit een complex ziektebeeld is. De ene wordt boos, de ander angstig, de ene wordt stil en de ander roept steeds maar weer om hulp.
Wat ook mooi is de manieren van hulp die de bewoners krijgen van de verzorgenden. Ze zijn zo lief voor hen. Maar zoals in elke vorm van zorg is hier ook het personeelstekort en daardoor hun onmacht om er voor iedereen te zijn voelbaar. Ze willen nog meer doen voor de bewoners maar dat lukt niet altijd.
De indeling in het boek is heel duidelijk aangegeven in de titel boven het hoofdstuk. Of het hoofdstuk speelt zich af in Huize Zonzicht of het hoofdstuk gaat over 1 van de hoofdpersonages waarbij ook de tijdsaanduiding duidelijk wordt aangeduid. Daardoor lees je wat de bewoner nu meemaakt waardoor een dierbare herinnering uit het verleden opgeroepen wordt en deze herinnering lees je dan in het volgende hoofdstuk Wat ik ook een bijzonder detail vond is dat de hoofdpersonages zonder het van elkaar te weten elkaar in het verleden al eens ontmoet hebben maar daar ook nu geen actieve herinneringen aan hebben.
Het is een verhaal dat ontroert en waarbij je meeleeft. Het roept emoties op en respect voor de mensen die ze vroeger waren voor de dementie en waardering voor degenen die om moeten gaan met deze ziekte. Zowel degenen die zelf dement zijn maar ook hun familieleden maar vooral het verzorgende personeel.
Het eerste dat me opviel in het boek was de persoonlijke schrijfstijl van deze auteur. Je kijkt als het ware mee in de gedachtewereld van de hoofdpersonages alsof je elk van hen persoonlijk kent. Hun verdriet, onmacht en twijfels zijn invoelbaar. Ook de verschillende uitingen van hun dementie maken duidelijk dat dit een complex ziektebeeld is. De ene wordt boos, de ander angstig, de ene wordt stil en de ander roept steeds maar weer om hulp.
Wat ook mooi is de manieren van hulp die de bewoners krijgen van de verzorgenden. Ze zijn zo lief voor hen. Maar zoals in elke vorm van zorg is hier ook het personeelstekort en daardoor hun onmacht om er voor iedereen te zijn voelbaar. Ze willen nog meer doen voor de bewoners maar dat lukt niet altijd.
De indeling in het boek is heel duidelijk aangegeven in de titel boven het hoofdstuk. Of het hoofdstuk speelt zich af in Huize Zonzicht of het hoofdstuk gaat over 1 van de hoofdpersonages waarbij ook de tijdsaanduiding duidelijk wordt aangeduid. Daardoor lees je wat de bewoner nu meemaakt waardoor een dierbare herinnering uit het verleden opgeroepen wordt en deze herinnering lees je dan in het volgende hoofdstuk Wat ik ook een bijzonder detail vond is dat de hoofdpersonages zonder het van elkaar te weten elkaar in het verleden al eens ontmoet hebben maar daar ook nu geen actieve herinneringen aan hebben.
Het is een verhaal dat ontroert en waarbij je meeleeft. Het roept emoties op en respect voor de mensen die ze vroeger waren voor de dementie en waardering voor degenen die om moeten gaan met deze ziekte. Zowel degenen die zelf dement zijn maar ook hun familieleden maar vooral het verzorgende personeel.
2
1
Reageer op deze recensie
