Wanneer liefde niet genoeg is.

Doodgelukkig is zo’n boek dat je niet achteloos dichtslaat. Het laat een echo achter, een onrust die nog even blijft hangen. Sara Geluk neemt de lezer mee in het hoofd van Didi, en dat is geen veilige plek. Het is een wereld waar impulsen regeren, waar euforie en zelfdestructie elkaar in razend tempo afwisselen en waar elke keuze grote gevolgen heeft.

Wat dit boek bijzonder maakt, is de compromisloze eerlijkheid. Didi wordt nergens geromantiseerd of verontschuldigd. Haar bipolaire stoornis verklaart veel, maar verzacht niets. Verslaving, impulsieve beslissingen en uiteindelijk tbs worden niet gepresenteerd als sensationele wendingen, maar als onvermijdelijke schakels in een keten van gebeurtenissen die steeds strakker om haar heen trekt. Dat maakt het verhaal soms pijnlijk, maar ook geloofwaardig.

Tegenover al die chaos staat één lichtpunt: Joy. De band tussen moeder en dochter vormt het emotionele hart van het boek. Juist omdat Didi zo vaak faalt, voelt haar liefde voor Joy des te rauwer en oprechter. Geluk stelt daarbij een confronterende vraag: is liefde genoeg als je jezelf niet kunt vertrouwen? Het antwoord wordt niet makkelijk of geruststellend gemaakt, en dat is precies de kracht van het verhaal.

De schrijfstijl is direct en helder, zonder opsmuk. Hierdoor komt de kwetsbaarheid van de menselijke geest keihard binnen. Doodgelukkig is geen comfortabel boek, maar wel een noodzakelijk boek. Het laat zien hoe dun de lijn is tussen controle en verlies, tussen goede bedoelingen en desastreuze keuzes, en hoe hoop zelfs in de donkerste momenten blijft bestaan, al is het soms maar als een flinterdun draadje.

Een indringende, moedige roman die onder je huid kruipt en daar voorlopig niet meer weggaat.