Vriendschap in een verdeeld Chili.

Met Liza in Chili neemt Knisper Fogata de lezer mee naar een verscheurd Chili aan het einde van de jaren zeventig, begin jaren tachtig – een land waar hoop en angst, rijkdom en armoede, idealisme en overtuiging scherp naast elkaar bestaan. Het resultaat is een indringende, maar tegelijk verrassend toegankelijke roman over vriendschap, overtuigingen en de kracht van menselijk contact.

Het verhaal begint met Liza, een jonge vrouw die eindelijk haar droom mag waarmaken: als vrijwilligster werken in de sloppenwijken van Chili. Vol goede moed vertrekt ze, met afscheidsbriefjes van haar broers en zussen in haar handbagage – een ontroerend detail dat haar kwetsbaarheid en verbondenheid onderstreept. Maar al snel rijst de vraag: is ze werkelijk voorbereid op wat haar te wachten staat in een land dat gebukt gaat onder de dictatuur van Pinochet?

Tegenover Liza staat Evita, een Chileense vrouw die in een totaal andere wereld leeft. Ze woont in een villawijk in Santiago, is gelukkig getrouwd, werkt als onderwijzeres en schrijft daarnaast. Zij behoort tot de groep die Pinochets harde aanpak verdedigt – een standpunt dat in schril contrast staat met Liza’s achtergrond en idealen. Wanneer deze twee vrouwen elkaar ontmoeten, ontstaat er een bijzondere en geloofwaardige vriendschap.

Wat deze roman zo sterk maakt, is juist die ontmoeting tussen twee werelden. Fogata schetst geen zwart-witbeeld van goed en fout, maar laat zien hoe overtuigingen gevormd worden door afkomst, ervaringen en omgeving. De gesprekken tussen Liza en Evita zijn genuanceerd en menselijk. Beetje bij beetje leren ze elkaars leefwereld kennen – niet alleen de tastbare verschillen tussen krottenwijken en villawijken, maar ook de innerlijke drijfveren en twijfels die hen als vrouwen verbinden.

De auteur put duidelijk uit eigen ervaring, wat het verhaal authenticiteit en detail geeft. Het Chili van die periode komt tot leven: de politieke spanning, de ongelijkheid, de dagelijkse realiteit van armoede én de warmte van gemeenschappen die ondanks alles blijven hopen. Tegelijkertijd schrijft Fogata in een toegankelijke, soms bijna speelse stijl, waardoor het zware historische decor nooit verstikkend wordt.

Een van de mooiste thema’s in het boek is samenwerking. In de sloppenwijken ziet Liza hoe kleine initiatieven, gedragen door solidariteit, daadwerkelijk verandering kunnen brengen. De roman benadrukt dat echte vooruitgang vaak begint met luisteren en bereidheid om over grenzen heen te kijken – sociaal, politiek en persoonlijk.

Liza in Chili is daarmee meer dan een historisch verhaal. Het is een roman over moed, ontmoeting en de complexiteit van waarheid. Fogata nodigt de lezer uit om niet te snel te oordelen, maar om te begrijpen. Dat maakt dit boek niet alleen relevant voor wie geïnteresseerd is in de Chileense geschiedenis, maar voor iedereen die wil lezen over de kracht – en de kwetsbaarheid – van menselijke verbinding.