De smaak van zout, de echo van verlangen.

Zilt is een thriller die ruikt naar zeewier, koud zand en onuitgesproken verlangen. Jules Engelbert schrijft met een rauwe, poëtische intensiteit die je als lezer niet loslaat, alsof je zelf op dat donkere strand staat waar de zee meer weet dan de mensen die haar aankijken. Vanaf de eerste pagina wordt duidelijk: dit is geen comfortabel boek, maar een zintuiglijke ervaring.

Centraal staat een eenzaamheid die niet stil is, maar schreeuwt. De herhaling van woorden, beelden en motieven werkt als een branding: steeds opnieuw, steeds net anders. Engelbert laat zien hoe extase en verlatenheid gevaarlijk dicht bij elkaar liggen. Liefde wordt niet romantisch verlicht, maar juist blootgesteld aan kou, zout en twijfel. De mythologische verwijzingen – subtiel verweven – geven het verhaal iets tijdloos, alsof de personages slechts een echo zijn van oude verhalen die zich blijven herhalen.

Wat Zilt bijzonder maakt, is de stijl. Engelbert schrijft muzikaal en compromisloos. Zinnen zingen, schuren en snijden tegelijk. Soms lijkt het verhaal ondergeschikt aan de sfeer, maar dat is precies de kracht van het boek: Zilt wil niet uitgelegd worden, het wil gevoeld worden. Niet elke lezer zal zich eraan overgeven, maar wie dat wel doet, wordt beloond met een indringende leeservaring.

Zilt is een boek voor wie durft te verdwalen in emotie, voor wie begrijpt dat eenzaamheid soms het hardst klinkt wanneer je niet alleen bent. Een zoute, donkere en beklijvende thriller die nog lang nagalmt, als een refrein op een leeg strand.