Onvolmaakt, ongefilterd en verslavend.

Roots is zo’n boek dat je niet leest voor perfecte helden of een sprookjesachtige liefde, maar voor echtheid. Morgan is een herkenbaar hoofdpersonage: een hopeloze romanticus die romances schrijft, maar zelf volledig vastloopt op liefdesvlak. Haar besluit om “klaar te zijn met de liefde” voelt niet overdreven of dramatisch, maar menselijk. Wanneer ze terugkeert naar Charlington en opnieuw geconfronteerd wordt met O en zijn vrienden – Jonah, Gil en Dean – krijgt het verhaal een frisse, speelse dynamiek die tegelijk warmte en chaos met zich meebrengt.

Wat dit boek sterk maakt, is dat het zichzelf niet te serieus neemt. De dialogen zijn doorspekt met humor, soms grof, vaak ongefilterd, en precies daardoor geloofwaardig. De jongens zijn geen perfecte droomtypes, maar beschadigde mensen met een verleden dat langzaam naar de oppervlakte komt. Die onderliggende spanning geeft het verhaal meer diepgang dan je op het eerste gezicht zou verwachten. Morgan wordt niet neergezet als een bad-ass heldin die alles onder controle heeft, maar als iemand die struikelt, keuzes maakt, fouten begaat en weer recht probeert te krabbelen – net als wij allemaal.

Roots is duidelijk het begin van iets groters. Als eerste deel van een reverse harem-trilogie zet het vooral de toon: rauw, emotioneel, soms ongemakkelijk, maar ook luchtig en grappig. Lezers moeten rekening houden met expliciete scènes, mentale gezondheidsproblematiek en een overvloed aan (soms onnodige, maar charmante) grapjes. Wie houdt van imperfecte personages, een flinke dosis humor en een verhaal dat zowel vermaakt als schuurt, zal zich in Roots helemaal thuis voelen.