Lezersrecensie
Maakt duidelijk dat de kunstwereld soms meer weg heeft van een mijnenveld dan van een museum
Deze recensie werd eerder gepubliceerd op mijn blog GraagGelezen.
In haar nieuwste thriller, 'De Vervalser', neemt Eugénie Brands ons mee naar de ogenschijnlijk verfijnde, maar achter de schermen meedogenloze wereld van de kunsthandel. Wat begint als een verhaal over rouw en verlies, transformeert al snel in een zenuwslopende race tegen de klok waarin de grens tussen passie en obsessie vervaagt.
Het leven van Cleo stort in wanneer haar echtgenoot, een gevierd kunstenaar, zelfmoord pleegt. Terwijl ze probeert de scherven van haar bestaan op te rapen, krijgt ze een tweede klap te verwerken: er duiken vervalsingen op van zijn werk. De emotionele waarde van zijn nalatenschap wordt hiermee besmeurd door hebzucht.
Wanneer de politie in Maastricht de zaak als 'lage prioriteit' beschouwt, neemt Cleo een riskant besluit. Ze wacht niet langer op officiële instanties en start haar eigen onderzoek. Maar in de schaduwen van de kunstwereld gelden eigen regels, en Cleo ontdekt al snel dat haar zoektocht naar de waarheid haar in een levensgevaarlijk web van criminaliteit heeft getrokken.
Brands slaagt erin om Cleo’s rouwproces voelbaar te maken. De frustratie over de vervalsingen is niet alleen financieel, maar vooral een diepe persoonlijke belediging aan haar overleden man.
‘De vervalser’ snijdt een relevant thema aan: de laksheid waarmee kunstcriminaliteit vaak wordt behandeld. De auteur laat krachtig zien dat vervalsing geen 'slachtofferloos delict' is, maar een misdaad die carrières en levens kan verwoesten.
“Ze rent door de enorme loods en weet niet meer welke kant ze op moet om hieruit te komen, maar hij haalt haar met gemak in. Dreigend staat hij weer voor haar, ze zit als een rat in de val. Hij krimpt nog van de pijn en zijn ogen flikkeren van woede. Dan pakt hij haar vast in een wurggreep en sleept haar over de grond terug naar het atelier. Met één hand zoekt hij iets. Ze zou zich nu kunnen loswrikken, maar dat durft ze niet meer. Hij ziet er zo gewelddadig uit, hij heeft ineens iets beestachtigs over zich gekregen.”
De transitie van een psychologisch drama naar een actievolle thriller verloopt vlot. De climax, die wordt omschreven als een 'groot drama', stelt niet teleur en laat de lezer achter met stof tot nadenken.
Brands maakt pijnlijk duidelijk dat de kunstwereld soms meer weg heeft van een mijnenveld dan van een museum.
'De Vervalser' is een meeslepende thriller die zowel de liefhebber van actie als de lezer met een hart voor kunst zal aanspreken. Eugénie Brands zet een krachtig personage neer in Cleo; een vrouw die alles durft te verliezen om de eer van haar grote liefde te verdedigen. Een waarschuwing is echter op zijn plaats: na het lezen van dit boek kijk je nooit meer op dezelfde manier naar een 'origineel' meesterwerk.
In haar nieuwste thriller, 'De Vervalser', neemt Eugénie Brands ons mee naar de ogenschijnlijk verfijnde, maar achter de schermen meedogenloze wereld van de kunsthandel. Wat begint als een verhaal over rouw en verlies, transformeert al snel in een zenuwslopende race tegen de klok waarin de grens tussen passie en obsessie vervaagt.
Het leven van Cleo stort in wanneer haar echtgenoot, een gevierd kunstenaar, zelfmoord pleegt. Terwijl ze probeert de scherven van haar bestaan op te rapen, krijgt ze een tweede klap te verwerken: er duiken vervalsingen op van zijn werk. De emotionele waarde van zijn nalatenschap wordt hiermee besmeurd door hebzucht.
Wanneer de politie in Maastricht de zaak als 'lage prioriteit' beschouwt, neemt Cleo een riskant besluit. Ze wacht niet langer op officiële instanties en start haar eigen onderzoek. Maar in de schaduwen van de kunstwereld gelden eigen regels, en Cleo ontdekt al snel dat haar zoektocht naar de waarheid haar in een levensgevaarlijk web van criminaliteit heeft getrokken.
Brands slaagt erin om Cleo’s rouwproces voelbaar te maken. De frustratie over de vervalsingen is niet alleen financieel, maar vooral een diepe persoonlijke belediging aan haar overleden man.
‘De vervalser’ snijdt een relevant thema aan: de laksheid waarmee kunstcriminaliteit vaak wordt behandeld. De auteur laat krachtig zien dat vervalsing geen 'slachtofferloos delict' is, maar een misdaad die carrières en levens kan verwoesten.
“Ze rent door de enorme loods en weet niet meer welke kant ze op moet om hieruit te komen, maar hij haalt haar met gemak in. Dreigend staat hij weer voor haar, ze zit als een rat in de val. Hij krimpt nog van de pijn en zijn ogen flikkeren van woede. Dan pakt hij haar vast in een wurggreep en sleept haar over de grond terug naar het atelier. Met één hand zoekt hij iets. Ze zou zich nu kunnen loswrikken, maar dat durft ze niet meer. Hij ziet er zo gewelddadig uit, hij heeft ineens iets beestachtigs over zich gekregen.”
De transitie van een psychologisch drama naar een actievolle thriller verloopt vlot. De climax, die wordt omschreven als een 'groot drama', stelt niet teleur en laat de lezer achter met stof tot nadenken.
Brands maakt pijnlijk duidelijk dat de kunstwereld soms meer weg heeft van een mijnenveld dan van een museum.
'De Vervalser' is een meeslepende thriller die zowel de liefhebber van actie als de lezer met een hart voor kunst zal aanspreken. Eugénie Brands zet een krachtig personage neer in Cleo; een vrouw die alles durft te verliezen om de eer van haar grote liefde te verdedigen. Een waarschuwing is echter op zijn plaats: na het lezen van dit boek kijk je nooit meer op dezelfde manier naar een 'origineel' meesterwerk.
1
Reageer op deze recensie
