Een ode aan het vrouwelijke lichaam waarin kracht, kwetsbaarheid en veelzijdigheid centraal staan

Deze recensie werd eerder gepubliceerd op mijn blog GraagGelezen.

In een wereld waarin het vrouwenlichaam vaak wordt bekeken, beoordeeld of geobjectiveerd door de ogen van anderen, komt Susan Smit met een krachtig weerwoord. In de bundel Ik sta in wilde schoonheid verzamelde zij meer dan honderd gedichten van Nederlandse en Vlaamse dichteressen. Het resultaat is geen verzameling van gepolijste plaatjes, maar een rauwe, eerlijke en bovenal feestelijke verkenning van wat het betekent om een vrouwenlichaam te bewonen.

De bundel is zorgvuldig opgebouwd rondom de drie archetypische fasen van het vrouw-zijn: Meisje, Moeder en Crone (de oude, wijze vrouw). Deze indeling geeft de bundel een prachtige gelaagdheid.

Meisje: Hier lezen we over de ontdekking, de onbezonnenheid en soms de verwarring van een jong lichaam dat volop in ontwikkeling is.

Moeder: Dit deel raakt aan de enorme kracht van het scheppen van leven, maar ook aan de offers, de verandering en de diepe verbinding met de cyclus van de natuur.

Crone: Misschien wel het meest indrukwekkende deel, waarin de schoonheid van het ouder worden, de overgang en de wijsheid die in rimpels en littekens besloten ligt, wordt geëerd.

Wat deze bundel zo sterk maakt, is dat de focus niet ligt op hoe de vrouw eruitziet voor de buitenwereld, maar op hoe zij zichzelf ervaart. De gedichten gaan over sensualiteit, extase en genot, maar schuwen ook de schaduwkanten niet. Het gaat over rouw, over het dragen van de tijd en over de autonomie van de baarmoeder.

Smit heeft een selectie gemaakt die zowel bevrijdt als aanklaagt. Het klaagt de beperkende kaders aan die de maatschappij vrouwen vaak oplegt, maar de boventoon is onmiskenbaar die van viering. De boodschap is helder: het vrouwenlichaam is een instrument om mee te voelen, te beminnen en te leven, niet een object om naar te kijken.

Ik sta in wilde schoonheid voelt als een warm bad en een strijdkreet tegelijk. Het is een uitnodiging om met mildheid naar jezelf te kijken en de 'wilde tuin' van je eigen lichaam te betreden.
Het is een verzameling die stem geeft aan datgene wat vaak onbesproken blijft, verpakt in de mooiste woorden van de beste dichteressen uit ons taalgebied.
Een onmisbaar standaardwerk voor elke vrouw (en iedereen die de vrouw beter wil begrijpen). Het is een herkenbaar, ontroerend en mondig boek dat je keer op keer zult openslaan.