Achter de keurige gevels van Benoordenhout worden minder frisse zaken gebrouwen

Deze recensie werd eerder gepubliceerd op mijn blog GraagGelezen.

In Moord in Benoordenhout neemt René van Rooij de lezer mee naar de statige lanen van een van de meest prestigieuze wijken van Den Haag. Wat begint als een tragisch verlies voor Marianne Bakema, mondt al snel uit in een psychologisch steekspel vol wantrouwen, familiegeheimen en de vraag: hoe goed ken je de mensen in je directe omgeving eigenlijk?

Marianne Bakema gelooft niet in toeval. De dood van haar beide ouders valt haar zwaar, maar de aanwezigheid van hartsvriendin Madelief roept meer vragen op dan ze beantwoordt. Want waarom was Madelief zo vaak in de weer met kopjes thee? En wat deed ze precies tijdens haar wandelingen in Park Clingendael?

Van Rooij weeft een web waarin de persoonlijke sores van Marianne — haar verbroken relatie met Marnix en een mysterieuze ontmoeting op een tropisch strand — verweven raken met haar zoektocht naar de waarheid. De auteur slaagt erin om de beklemming van Marianne tastbaar te maken: de onzekerheid over wie ze nog kan vertrouwen, van de hartsvriendin van haar moeder tot aan de huishoudelijke hulp Amira.

De gereserveerde, bijna kille beleefdheid van de wijk vormt het perfecte decor voor een misdaad die zich achter gesloten deuren afspeelt.

Moord in Benoordenhout is een klassieke 'whodunnit' in een modern, Haags jasje. René van Rooij hanteert een prettige, toegankelijke schrijfstijl die de vaart er goed inhoudt. Hoewel de novelle compact is, bevat het voldoende zijpaden om de lezer tot de laatste bladzijde te laten gissen naar de ware toedracht.
Deze sfeervolle misdaadnovelle laat zien dat er achter de keurige gevels van het Benoordenhout soms minder frisse zaken worden gebrouwen dan een simpel kopje thee.

Moord in Benoordenhout is onderverdeeld in drie delen, t.w.: Hoor, Verhoor en Post Scriptum.
In Hoor ‘luisteren’ we naar Marianne Bakema als ze tijdens een grauwe herfstmorgen haar zegje doet aan Commissaris Maxim Mantel.
Commissaris Maxim Mantel is een baken van rust in de storm. Zijn geduldige houding tegenover Marianne biedt de lezer een ankerpunt in een verhaal waar verder iedereen verdacht lijkt.

“In mijn dromen zag ik het mens. Soms levenloos met bloedende keel op een wit laken dat langzaam rood kleurde. Dan weer vanaf de dertigste verdieping van een flatgebouw tuimelend. Of met een strop om haar keel aan een boom bungelend.”

In Verhoor worden we een dag later door de auteur meegenomen naar een verhoorkamer op het politiebureau Raampoort, aan de Marnixstraat te Amsterdam, waar Commissaris Mantel en Rechercheur i.o. Maud Amsterdam in gesprek zijn met Marianne. Maar het is geen gewoon gesprek, het is een verhoor. Maud steekt er een heleboel van op.

“Marianne vindt het geniepige lachje waarmee de politievrouw dit zegt niet leuk maar haalt haar schouders op en verlaat het Politiebureau. Naar huis, naar Marnix, een lekkere hug en een warm bakkie koffie… of toch maar thee?”

In Post Scriptum worden de puntjes voor de lezer op de i gezet en is een waardige afsluiting van deze heftige misdaadnovelle.
Ik hoop snel weer zo’n heerlijk spannend boek te kunnen lezen van René van Rooij.
Moord in Benoordenhout is een werkelijk een aanrader!