Deze roman laat zien hoe hoe moeilijk maar ook hoe belangrijk het is om die stilte te doorbreken.

Toen de uitgeverij recensenten zocht voor dit boek, twijfelde ik geen seconde. Het thema sprak me meteen aan. Zelfmoord is iets dat in veel families sporen nalaat. Daardoor wilde ik deze roman graag lezen. Misschien om te proberen te begrijpen wat vaak zo moeilijk te begrijpen is. Waarom iemand die beslissing neemt en wat de impact ervan is op de mensen die achterblijven.
Deze roman leest erg soepel en meeslepend, al moet je als lezer wel aandachtig blijven. Het verhaal springt namelijk tussen verschillende jaren en perspectieven. Gelukkig wordt bij elk hoofdstuk duidelijk aangegeven waar en bij wie je je in het verhaal bevindt, waardoor je gaandeweg de puzzel kunt leggen.

Het verhaal voelt als een zoektocht naar antwoorden. Geen eenvoudige zoektocht, want in deze familie wordt er veel gezwegen. Trauma’s worden niet uitgesproken en vragen blijven vaak ongesteld omdat niemand ze durft te stellen. Dat zwijgen weegt zwaar en hangt als een schaduw over meerdere generaties.

Ook de relatie tussen moeder Anne en dochter Mira is complex en afstandelijk. Hun band wordt gekleurd door het verleden, door dingen die nooit gezegd zijn en door de ziekte van Anne. Als lezer volg je hen in hun huiselijke sfeer, hoe ze proberen hun weg te vinden in moeilijke gesprekken en hoe het verleden steeds weer naar boven komt.
Wat deze roman bijzonder maakt, is hoe het verhaal zich langzaam ontvouwt. Laag per laag ontdek je meer over de familiegeschiedenis, alsof je een Matroesjkapop opent.
Tijdens het lezen voelde ik hoe zwaar die stilte bij Mira woog. Deze roman laat zien hoe hoe moeilijk maar ook hoe belangrijk het is om die stilte te doorbreken.
Deze roman raakt! Een aanrader.
Bedankt dat ik dit boek mocht lezen @uitgeverijdefontein !