Waar het bos fluistert en het hart breekt

Soms verwarrend, vaak beklijvend, en op het einde… iets wat je totaal niet ziet aankomen. Ik was van mijn stuk gebracht.
Ondanks de momenten waarop ik de draad even kwijt was, raakte dit boek me diep. Het is mooi in al zijn rauwheid. Ik lachte. Ik werd boos. Ik was verdrietig. Misschien moet ik het zelfs een tweede keer lezen — om beter te begrijpen wat ik onderweg kwijtgeraakte, en om opnieuw ondergedompeld te worden in die sfeer.
Het verhaal neemt je mee naar een jeugd vol zomerse herinneringen: drie broers, het meer, het bos, de sauna… En dan die ouders, vreemd en afstandelijk, starend vanaf hun terras, net buiten bereik. En toch, met de vader was het nog anders.