Hartverscheurend mooi

Gisternacht las ik Milouda en ik ben er nog steeds stil van.
Wat een verhaal. Wat een kracht. Wat een verdriet.
Milouda leest heerlijk vlot en is zó filmisch geschreven dat je als lezer bijna een toeschouwer wordt. Elk beeld, elke scène ontvouwt zich voor je ogen. En toch voelt het alsof Milouda zelf ook toeschouwer is van haar eigen leven – niet opgewassen tegen het lot dat haar blijft achtervolgen.
Hoewel het boek makkelijk leest, deed ik er langer over dan ik gewend ben. Sommige stukken braken mijn hart. De machteloosheid. Het verdriet. De pijn die tussen de regels door voelbaar is. Na bepaalde stukken moest ik het boek even wegleggen. Een dag. Soms twee. Even helen.
Normaal lees ik naast een fysiek boek ook iets op mijn e-reader. Dat lukte nu niet. Milouda had al mijn aandacht. Ik kon haar niet loslaten.
Nu het boek uit is, blijft ze in mijn gedachten. In stilte geef ik Milouda een dikke, warme knuffel. En haar kinderen ook. Vooral Essalek en Latifa.
Sommige boeken lees je.
En sommige boeken blijven bij je.
Milouda hoort bij die laatste categorie.