Grote klasse

De serie van Indridason over inspecteur Erlendur krijgt steeds meer aanhang in Nederland. Geen wonder dus dat uitgeverij Signature besloot direct twee delen uit deze serie tegelijk uit te brengen. Het uitgebrachte Maandagskinderen is het deel dat voor loopt op Noorderveen en het net uitgebrachte Engelenstem volgt op Moordkuil.

In Engelenstem maken we Erlendur mee tijdens een moord in een hotel in Reykjavik, gepleegd vlak voor kerstmis. Het verhaal beslaat slechts enkele dagen en is in die zin anders opgebouwd dan de voorgaande boeken van Indridason. Tijdens het onderzoek verblijft Erlendur in het hotel en wroet in het leven van de vermoorde man. Het slachtoffer blijkt een kindersterretje te zijn geweest en heeft daardoor geen prettige jeugd gehad. Erlendur gaat hierdoor gaandeweg het onderzoek meer nadenken over zijn eigen jeugd en er komen prangende levensvragen aan bod over goed vaderschap, de beschikking van het lot en hoe te overleven na ingrijpende gebeurtenissen.

Wederom is dit een boek van grote klasse. Wat Indridason vooral moet worden nagegeven is dat hij fantastisch mooi schrijft. De boeken over Erlendur gaan nooit sec over een moordzaak, er zijn meerdere lagen in te onderscheiden. Onderhuids is er sprake van een verhaal over eenzaamheid en over hoe levens zich ongemerkt triest kunnen ontwikkelen. In dit boek staat vooral het vaderschap centraal. Niet alleen krijgen we weer te maken met het lot van Erlendur als vader van de drugsverslaafde Eva Lind. Er loopt ook een verhaal verweven door het boek over een vader die is opgepakt vanwege de mishandeling van zijn zoon. Indridason kan dit goed, meerdere lijnen tegelijk in een boek naast elkaar laten lopen, dat hadden we ook al gezien in zijn vorige boek Moordkuil.

Het is geen boek dat je uiteindelijk vrolijk stemt, dat niet. Maar de tragiek, de onbedoelde gevolgen die voortkomen uit het feit dat mensen kortzichtig en opportunistisch handelen, worden zo mooi beschreven dat het je raakt en bijblijft. En o ja, het is eigenlijk nog best een spannende en interessante moordzaak ook. Indridason heeft wederom een boek van grote klasse afgeleverd. En ook deze uitgave ziet er bovendien weer mooi uit, net als de voorgaande delen. Dat er nog maar vele boeken over Erlendur mogen volgen.