Krampachtig

Mijn wil geschiede is het tweede deel dat Patterson heeft geschreven over de Women’s Murder Club. In het vorige boek De eerstverlorene hebben een aantal vrouwen hun krachten gebundeld en een seriemoordenaar weten te stoppen. Deze vrouwen, aangevoerd door inspecteur Lindsay Boxer, buigen zich in Mijn wil geschiede over een aantal moorden die verband lijken te houden met de politie in San Francisco. Samen ontdekken ze al snel een aantal patronen en proberen ze de moordenaar uit de tent te lokken.

Wat in De eerstverlorene heel goed werkte was de manier waarop de Women’s Murder Club werd gevormd. Vier sterke vrouwen met elk hun eigen discipline werden lekker vet neergezet en tot hun eigen verbazing konden ze samen de wereld en een seriemoordenaar aan. In Mijn wil geschiede probeert Patterson hetzelfde sfeertje op te roepen door de dames weer op te voeren en een soortgelijk probleem (lees: seriemoordenaar) te introduceren. Maar ik vind Pattersons’ poging tot repliceren te krampachtig. Mijn wil geschiede is echt beduidend minder spannend dan De eerstverlorene. Vond ik in dit laatstgenoemde boek de dames nog sympathiek en sterk, nu ergerde ik me meerdere malen aan het zogenaamd stoere gedrag. Ook de plot doet sterk denken aan het voorgaande boek, maar het is allemaal net iets minder. Misschien heb ik ze te snel achter elkaar gelezen. Misschien ben ik na één boek over de Women’s Murder Club wel uitgelezen. Misschien moet ik de delen minder met elkaar vergelijken. Maar ik heb in ieder geval duidelijk minder van dit deel genoten dan van het vorige.