Juiste woorden?

Het boek heb ik een paar weken geleden gelezen, maar ik kon er nog niet direct de juiste woorden over op papier zetten. Bestaan de "juiste" woorden eigenlijk wel? In feite is dat precies wat Miloe van Beek zelf ook onderzoekt in het verhaal. Kan ze haar overgrootvader, die vanaf 1933 al NSB-lid was, heel zwart-wit "fout" noemen en zijn dochter Sacha die zich daarvan afkeerde, "goed"? Is die familieschaamte reden om er zelf ook maar nooit over te schrijven? Die worstelingen lees je in het boek terug, want het verleden van Miloes overgrootvader is hoe dan ook deel van haar eigen leven.

Lang verhaal kort: 'Daar praten wij niet over' leent zich uitstekend voor een leesclub. Deze week heb ik dat ook gedaan en dan kom je algauw te spreken over welke omstandigheden leiden tot iemands situatie en waarom iemand op een bepaalde manier reageert. Ook: hoe de waarheid ongeloofwaardiger kan overkomen t.o.v. een fictief verhaal.
De auteur had zelf nog een goede schrijftip: "Denk aan de Titanic": als je alles van begin tot eind opschrijft, heb je kans dat lezers eerder afhaken omdat ze het toch al kennen (daarom heb ik die film ook nooit helemaal bekeken).

Ik ben het eens met de tekst op de achterflap: 'Daar praten wij niet over' is een indringend persoonlijk verhaal. Hoewel dit verhaal in dit boek natuurlijk echt persoonlijk is en met de familie Gerdes te maken heeft, zijn er meerdere universele elementen die je in veel familie- en streekgeschiedenissen aantreft, zoals onwetendheid en schaamte. Alleen al daarom is het goed om 'Daar praten wij niet over' op te pakken en erover te denken (wat hebben de generaties boven mij meegemaakt?) en te praten (ook al liggen sommige zaken twee generaties verder dus nog erg gevoelig). Een boek dat wat mij betreft gedurende komende jaren steeds opduikt en past in het discours rond oorlogsgeschiedschrijving.