Verhaal met vele elementen

In groep 8 las onze meester dit boek voor, ik weet nog dat de klas aan zijn lippen hing. Nu wist ik weinig details meer van het verhaal behalve de sfeer. Herfstig, donker, angst.
Door veranderd leesbeleid en -voorkeuren van zowel kinderen als leerkrachten kwam 'De rode handschoen' na bijna twintig jaar mee uit de schoolbieb. Het boek wordt gewoon niet meer opgepakt. Het vindt bij mij een warm tweede thuis want bij herlezing blijkt weer eens wat een goed verhaal Anke de Vries heeft geschreven over de Tweede Wereldoorlog in Frankrijk. Ongemerkt zijn er veel elementen in verwerkt.
In 'De rode handschoen' bekijk je de oorlog door de ogen van verschillende inwoners van een Zuid-Frans dorp. Voedselschaarste, razzia's, de Milice als verlengstuk van de bezetter, onderduik, vluchten door de bergen, verraad, trouw. In een proloog verduidelijkt De Vries de Franse situatie. Personages en plaatsnamen zijn verzonnen, alleen de notaris heeft echt bestaan. Na het lezen van deze 160 pagina's ben je zowel als kind als volwassene een geschiedenis rijker.

Anke de Vries is een schrijfster wier boeken we niet mogen vergeten. Volgens Wikipedia leeft ze nog, ze zou nu 85 zijn. Ik pleit voor hernieuwde aandacht voor haar boeken (zoals 'Belledonne kamer 16', 'Het geheim van Mories Besjoer', 'Memo zwijgt' en 'Blauwe plekken'), zeker nu iedereen zijn top 5 voor de Grote Vriendelijke 100 instuurt. ;-) Ik denk dat ik 'De rode handschoen' in de mijne zet!