Home base

'Zwarte vogel' is een roman waar ongelooflijk veel aan verhaal en details in zit. Ogenschijnlijk is het een boek over twee (oud-)militairen die uit elkaar lijken te groeien na twee heel verschillende missies. Waar de een het rustig heeft gehad en in Nederland trouwt en vader wordt, belandt de ander na Kosovo in psychoses en brengt meer tijd door in politiebureaus en gevangenissen dan gezond is.
Ogenschijnlijk, want ondertussen ga je op de gedachtestroom van de hoofdpersoon mee terug naar de Koninklijke Militaire Academie, de roeibankjes, een rechtszaal in het nu. Het lijkt allemaal associatief, maar wie de schrijver kent, weet dat elke alinea een functie heeft en niet voor niets op die bewuste plek staat. Wees niet bang voor militair jargon, want gelukkig is er aan de "ondertiteling" gedacht.

Onvermijdelijk denk je door dit boek zelf over vriendschap na en wie je om je heen hebt. De vraag op de achterflap luidt 'Hoe lang kun je terugvallen op een gedeeld verleden als het heden zo ver uiteenloopt?'. Voor mij is het antwoord 'lang'. Ondanks dat vriendschappen veranderen (en er overal een houdbaarheidsdatum aan zit -aldus Immo) omdat de personen zelf verder in het leven groeien, vallen ze terug op een ooit gelegde basis. Ook al doet de een ontspoorde dingen zoals Immo. Belangrijk om een compleet ontsporen tegen te gaan, is dat er altijd mensen om hem heen blijven staan, al is het op iets meer afstand. (Ditzelfde geldt ook voor dementerenden die met hetzelfde gemak ongemakkelijk genegeerd en buiten de maatschappij geplaatst worden.)
Tijdens het schrijven van dit stukje luisterde ik naar 'I Think of Home' van Snow Patrol. Misschien is dat wel een van de vele definities van vriend-zijn: een thuisplaats bieden, iemand bij wie je niet steeds alles opnieuw hoeft uit te leggen, maar er op diverse manieren voor je is.