Je houd er van of niet, mij heeft het niet meegnomen.

Na het indrukwekkende Schitterende lichamen was ik benieuwd naar De onwaardigen / Het boek van de nacht van Agustina Bazterrica. Helaas bleek dit voor mij geen boek dat echt wist te grijpen.

Vanaf het begin had ik moeite om in het verhaal te komen. De sfeer is donker en vervreemdend, wat op zichzelf interessant kan zijn, maar ik voelde me als lezer nergens echt meegenomen. De personages bleven op afstand en het verhaal wist me emotioneel niet te raken. Daardoor bleef ik vooral toeschouwer, in plaats van dat ik werd ondergedompeld in de wereld die de auteur neerzet.

Ook de schrijfstijl speelde voor mij een grote rol. Die is fragmentarisch en soms afstandelijk, met een bijna klinische toon. Dat zal ongetwijfeld een bewuste keuze zijn die past bij de thematiek, maar ik kon er niet goed aan wennen. Het lezen voelde daardoor eerder als werken dan als opgaan in een verhaal.

Ik kan me voorstellen dat dit boek voor liefhebbers van literaire, dystopische of experimentele romans juist heel sterk is. De thematiek is intrigerend en Bazterrica durft originele, duistere keuzes te maken. Voor mij werkte het echter niet. Soms moet een boek je simpelweg liggen – en dat deed dit niet.

Een boek waar je echt van moet houden; mij lukte het helaas niet om erin mee te gaan.