Pakkende combi tussen SF en Fantasy

Het ras van weleer is een bijzonder en gelaagd boek waarin Adrian Tchaikovsky op slimme wijze sciencefiction en fantasy met elkaar verweeft. Het verhaal wordt verteld vanuit twee perspectieven: dat van Lynesse, een prinses in een ogenschijnlijk klassieke fantasywereld, en dat van Nyrgoth, een mysterieuze tovenaar die gaandeweg steeds meer een SF-achtergrond blijkt te hebben. Juist die wisseling tussen genres maakt het boek opvallend en intrigerend.

Ik heb het boek eerst in het Engels gelezen, maar merkte toen al dat de taal niet eenvoudig is. Omdat mijn Engels niet perfect is, kostte het soms moeite om het verhaal goed te volgen. Bij de herlezing in het Nederlands liep ik tegen iets soortgelijks aan: ook hier is de taal niet altijd even toegankelijk. Toch was het, doordat het mijn moedertaal is, duidelijk beter te doen. Desondanks blijft het soms een boek waar je je echt doorheen moet werken.

Wat het boek sterk maakt, is de originele manier waarop Tchaikovsky speelt met verwachtingen. Waar je denkt een klassiek fantasyverhaal te lezen, sluipt er langzaam sciencefiction binnen. Die afwisseling tussen SF en fantasy zorgde ervoor dat het verhaal me bleef pakken, zelfs op momenten dat het taalgebruik of het tempo wat stroef aanvoelde. Juist de vragen over technologie, mythe en misverstanden tussen culturen geven het boek diepgang.

Het ras van weleer is geen makkelijk boek en zeker geen snelle pageturner, maar wel een origineel en prikkelend verhaal voor lezers die houden van genrevermenging en filosofische onderlagen. Het vraagt aandacht en doorzettingsvermogen, maar daar staat een unieke leeservaring tegenover.