plot?

Met Grondwerk levert Tijl Nuyts een onmiskenbaar origineel boek af. Het verhaal voelt eigenzinnig en doordacht, met een duidelijke visie achter de thematiek en opbouw. Nuyts durft af te wijken van conventionele vertelstructuren en kiest voor een literaire benadering waarin sfeer en idee belangrijker lijken dan klassieke spanningsopbouw.

Juist die keuze is tegelijkertijd de kracht én de zwakte van de roman. De originaliteit is bewonderenswaardig: het boek heeft een eigen toon en stijl, en je merkt dat hier geen standaardverhaal wordt verteld. Toch leest het geheel niet soepel. De stijl vraagt veel van de lezer en nodigt minder uit om “nog even een hoofdstuk” door te gaan. Het tempo ligt laag en de zinnen voelen soms zwaar, waardoor het moeilijk is om echt in het verhaal gezogen te worden.

Wat voor mij vooral maakte dat het boek niet volledig wist te overtuigen, is het ontbreken van een duidelijk plot. Er is weinig sprake van spanningsopbouw of een centrale ontwikkeling waar je als lezer naartoe leeft. Daardoor miste ik houvast. Zonder duidelijke verhaallijn of dramatische motor bleef ik wat op afstand, en werd ik niet echt emotioneel betrokken bij wat er gebeurde.

Grondwerk is daarmee een roman die ongetwijfeld lezers zal aanspreken die houden van experimentele literatuur en sfeergerichte verhalen. Voor mij persoonlijk werkte het minder goed: ik kon niet echt in het verhaal komen en bleef zoeken naar een element dat me mee zou nemen. Origineel en gedurfd, maar uiteindelijk niet een boek dat mij wist te pakken.