Duister, verslavend en emotioneel gelaagd

“ Vanaf het moment dat ik Phantom van H.D. Carlton opensloeg, voelde ik dat dit geen boek was dat ik gewoon zou lezen, maar één dat ik volledig zou ondergaan. Het speelt zich af in 1944, in een landhuis dat bijna als een levend wezen aanvoelt: elegant, dreigend en vol geheimen die onder de oppervlakte borrelen. De gotische sfeer vormt het perfecte decor voor een verhaal waarin verlangen en gevaar voortdurend met elkaar botsen. Terwijl ik las, merkte ik hoe ik steeds dieper werd meegezogen in de innerlijke strijd van de hoofdpersoon Genevieve. Haar leven lijkt van buitenaf perfect, maar vanbinnen kraakt het. Ik voelde haar plichtsgevoel, haar twijfels, haar verlangen naar iets dat ze niet mag willen. En dan is er die mysterieuze vreemdeling, die haar wereld binnenwandelt. Intens, gevaarlijk, onweerstaanbaar. Ik betrapte mezelf erop dat ik hem tegelijk wilde wantrouwen en begrijpen. Wat een spanningsveld heeft Carlton hier gecreëerd. De thema’s obsessie, macht, geheimen, de dunne lijn tussen angst en fascinatie raakten me enorm. De schrijfstijl is donker en filmisch, waardoor ik scènes bijna voor me zag afspelen. De spanning wordt zorgvuldig opgebouwd, de dialogen snijden scherp, en de intieme momenten zijn intens zonder overbodig te worden.

Toen ik de laatste pagina omsloeg, bleef ik nog even zitten. Phantom is zo’n verhaal dat blijft nazinderen — niet alleen door wat er gebeurt, maar door de sfeer die zich in je vastzet. Het is duister, verslavend en emotioneel gelaagd, en ik weet nu al dat dit boek nog een tijdje in mijn hoofd zal blijven rondspoken.