Beklijvende personages

Dit boek sprak me in eerste instantie spontaan aan: de coverafbeelding heeft een geheimzinnig tintje en de omschrijving van het verhaal intrigeert.

‘Achter maskers’ speelt zich af in het Venetië van 1780. Een jong meisje, een wees die is opgevoed door een priester, is zonet dakloos geworden. Francesca zwerft rond op straat en is getuige van een moord. Wanneer ze de verleiding weerstaat om de beurs van het slachtoffer te stelen, en in plaats daarvan voor zijn ziel bidt, wordt ze opgemerkt door een edelman. Hij neemt haar mee naar huis, en zo komt ze terecht in een wereld die ze niet kent: noch de rijkdom, noch de intriges. Ze gaat zich vragen stellen over de motieven van de man die zich over haar ontfermde en wordt geconfronteerd met de moraal waarmee ze is opgevoed.

De achterflap belooft dat niets is wat het lijkt, en dat dat ook voor het hoofdpersonage geldt. Naar mijn ervaring geldt dat ook voor het boek zelf. Ik verwachtte aanvankelijk een ongekuiste historische whodunit. Wat ik kreeg was toch een tikkeltje anders. De nadruk ligt minder op de ontraadseling van ‘wie is de moordenaar’ en veel meer op de ontwikkeling van Francesca, en de onderlinge relaties van de personages. Het boek gaat meer over liefde dan over dood, en dat bedoel ik als een compliment.

Ik moest even in het boek komen, maar uiteindelijk heb ik ervan genoten. Er dat komt vooral door de personages, die allemaal inleefbaar zijn. Francesca komt aanvankelijk heel hulpeloos over. Dat is deels ook wel zo – ze wordt dan ook meegesleept in gebeurtenissen waar ze geen macht over heeft – maar ze vertoont tegelijk ook innerlijke kracht. Zo’n personages lees ik erg graag. Naast Francesca is er nog een vrij groot aantal personages, dat je toch al snel heel goed uit elkaar houdt, omdat ze elk zo hun eigenaardigheden hebben. Daarbij kiest de auteur voor onconventionele karakters: een ijdele vrouw die tegelijk van schermen houdt, een acteur die vrouwenrollen verkiest, enz. Die diversiteit vond ik heel verfrissend. Ook hun onderlinge relaties hadden elk hun eigen karakter, en lieten allemaal een ander gezicht van liefde zien.
Van de historische omgeving krijg je niet heel veel te zien, maar niettemin voelt het wel realistisch, de korte beschrijvingen kregen me ‘mee’ in de setting en merkte dat ik zelf details zat in te vullen.

Het verhaal zelf laat zich in het begin makkelijk voorspellen, vooral door de vele gezichtspunten, maar na de eerste helft van het boek kwam er een keerpunt dat ik niet had zien aankomen, en toen kreeg het verhaal me steviger te pakken.

Minpunt voor mij, en de reden dat het een poosje duurde voor ik in het boek zat, is de manier van vertellen. Pauwels schrijft vanuit een alwetende verteller, en ze ‘vertelt’ ook vaak hele stukken, in plaats van je in de huid van een personage te laten kruipen. Het is ergens wel charmant, en benadrukt de indruk van een historisch verhaal, maar het remde mij in aanvang om me in te leven. Het went wel, maar het voelt wat afstandelijk. Een kleiner minpuntje: het boek had nog een redactieronde kunnen gebruiken, hier en daar zit nog een schoonheidsfoutje in de vorm van een tikfout of een verkeerd gelopen zin.

Al met al was het een aangename leeservaring. Ik geef het boek 3,5 sterren en ben nieuwsgierig worden naar wat deze auteur nog gaat schrijven.